thegooday

2007-03-05T12:06:00.000+03:30

در باب زندگانی شما مردمان شهر (اشاره به مفهوم "زندگانی" و " نمک مثالی" برای احالی کاشان !) آورده اند که :

اصوا اگر قائل به سه ضلعی مولف ، متن ، مخاطب باشیم . می توانیم برای این مجموعه جهت گیریی را هم در نظر بگیریم . در جهان واقع ( چیزی سوای این کارکاتر ها و آنجا یی که مخاطب در هوای آن تنفس می کند ) در صورتی که متن مخلوق مولف باشد و فرد ( و یا حتی شی سوم در دید ماتریالیستی افراطی) نیز مخاطب آن قرار گیرد ، در این صورت هم می توان خصوصیات فاعل و هم خصوصیات مفعول را نسبتا به مخاطب مربوط دانست (خاصیت فاعلی مخاطب : خاصیت تاثر گذاری تشویق های تماشاچیان یک کنسرت در انتحای برنامه و ملزم کردن هنرمند به اجرای یک قطعه جدید و مضاف بر آنچه در لیست قطعات آمده بود . خاصیت مفعولی مخاطب : وقتی طرفداران یک خواننده ترانه های اورا در کوچه و خیابان و حتی همواره زمزمه و از بر می کنند و مثال های فراوانی از همین دست ) .

مولف فی الذات فاعل و خالق است . نه تنها به التزام معنایی و ادبی کلمه ی "مولف" که به علت وجودی متن ( در اینجا خواننده ی عالیقدر متن را به هر اثر هنری بوجود آمده از یک هنرمند تعبیر خواهد کرد ) فاعل می باشد . چرا که تنها و تنها این " فاعل-مولف" است که " فعل-تالیف" متن از او سرزده است . اما در تعامل با " مفعول-مخاطب"ی که هم فاعل است و هم مفعول ، خواص هر دو را از خود بروز خواهد داد .

" مولف-فاعل" به " مولف-فاعل-مفعول" تبدیل شد .

تا اینجای کار یک متن داریم در یک گوشه و دو شخص در دو گوشه ی دیگر : (بدون در نظر گرفتن تقدم و تاخر آنها ) اولی "مولف فاعل-مفعول" و دومی "مخاطب فاعل-مفعول" نامیده می شوند . یاد آوری می کنم که صفات هر یک از این دوگوشه بالقوه هستند و نه بالفعل . (کمااینکه مثال های "مولف فقط-مفعول" در جامعه ی حال حاظر ما فراوان و متنابه هستند . همه ما از "مولفین فقط-مفعول" بار ها و بارها در عذاب افتاده ایم . " مخاطب همواره مفعول" که بماند . ) پس اضلاع مثلث ما که هم ارز رابطه ی مولف ، مخاطب و متن می باشند از نوع رابطه ی تعاملی است . این رابطه چیزی ماورای تعارض ، تقابل ، تسامح و حتی تسلط می باشد ( با عرض پوزش از بکاربردن این همه لغت عربی ) .

>> فرد متعامل می گوید : من عمل می کنم و تو عکس العمل انجام بده . هر عملی را عکس العملی است ، مساوی و در جهت مخالف .

پس میزان عمل مولف و مخاطب در یک اندازه است . فقط در جهت مقابل یکدیگر . همین داستان نیز برای رابطه " مولف – متن" و همچنین رابطه ی " مخاطب-متن" نیز صادق است .

>> مولف متعامل می گوید : من متن را " تالیف-خلق" می کنم . تو ای مخاطب ، عکس العمل خود را نشان بده و تو ای متن ، اجبار خواص ذاتی خود را در جریان" فعل-خلق" من از خود بروز بده .

و چه بسا که گفتگو های مشابهی نیز بین دو عضو دیگر مجموعه در جریان است .

پس " مولف-خالق-فاعل" ، " فعل-خلق"-تالیف خود را در تعاملی با آن دو به انجام می رساند . این مولف است که مخاطب و متن خود را انتخاب می کند ( و البته همین داستان برای هر دو دیگر نیز صادق است) . من مولف به دنبال مخاطب خود می گردم و با متنی که از پیش و یا در لحظه یافته ام به تعامل می پردازم و نه اینکه متن خود تحمیل کنم و یا صرفا در فضا پرتاب کنم !

اما در جامعه ی مجازی که شما مردمان شهر برپاکرده اید و از آن تحت عنوان گروه های اینترنتی ( از اورکات در گذشته و یاهو 360 در حال و گروه کامنت گذاران فدایت شوم فلان وبلاگ در تمامی زمان ها گرفته تا مجموعه فرند لیست فلان مثلا مولف )یاد می کنید و چه بسا که رابطه ی ( از هر نوع چه تعامل و تعارض و چه تسلط) خود را در آن دنیا مجازی به رابطه ی مادی (نه به معنای پولی بلکه آنچه که بتوان لمسش کرد . ) و حقیقی خود در این دنیایی که ما در حال تنفس در هوای آن هستیم تعمیم می دهید ( اشاره به داستان همیشگی که دوست خود را در خیابان می بینید و گریبانتان را می چسبد که : فلان فلان شده ، چرا پریروز جواب آفلاینم رو ندادی ؟! ).

در این دنیای مجازی ، بر فرض مولف انگاشتن فرد ، داستان تعامل با دو گوشه ی دیگر مثلث به کلی دگرگون می شود . فرد مثلا مولف ، متن مثلا خلق شده خود را ( که در بیشتر مواقع کپی و یا نسخه ی دیگری از کپی های دیگران می باشد) در فضای لایتناهی پرتاب می کند . بر خلاف مولف جهان واقعیت که اثر را در تعامل با هر دو حقیقت دیگر خلق می کند و بر روی میز می گذارد و یا از دیوار آویزان می کند تا مخاطب به نمایشگاه بیاید و آنرا تماشا کند به نقد آن بپردازد و با آن تعامل بجوید ، مولف جهان مجازی که در اصل خود فردی حقیقی است اثری مجازی را خلق می کند و به جهان مجازی که بدون شک هیچ برداشت عقلانی از ابعاد آن ندارد ، پرتاب می کند . هدف او تنها اثابت آن شی مجازی در نقطه ای مجازی به فرد مجازی دیگری است که باز آن فرد مجازی خود در حقیقت فردی حقیقی بوده اما به خفت مجازی بودن تن در داده .

در جهان واقع نمودار داستان به این صورت است :

-- مولف (ح) -- متن (ح) -- محیط (ح) -- متن (ح) -- مخاطب (ح) –

ابتدا و انتهای این مجموعه نیز به هم متصل است و آنرا از حالت رشته به حالت چرخه در می آورد . در رشته مقدم و موخر داریم . مفهوم مسلط و تسلیم شده و سلسله مراتب در رشته معنا می یابند . ولی در چرخه ، نه ابتدا وجود دارد و نه انتها . نه مسلط و نه سلطه .

و اما در جهان مجازی داستان از این قرار است :

مولف (ح)-- نمایه ای از مولف در جهان مجازی (م) -- متن (م) -- محیط مجازی (م) -- متن (م) – نمایه ای از مخاطب در جهان مجازی (م)-- مخاطب (ح)

و اگر به اشتباه سعی در اتصال ابتدا و انتهای این رشته ( سعی بر چرخه کردن رشته ) داشته باشیم ، همان داستان گریبان و دوست و آفلاین هایی که هیچ وجود خارجی نداشتند ( حال آنکه گریبان و دوست و فرد فلان فلان شده هر سه وجود مادی دارند . ) تکرار می شود .

نه متن هایی (اشیای مجازی به ظاهر متن خلق شده ) که توسط مثلا خالقین جهان مجازی تولید ( و نه خلق) شده اند ، مخاطب را انتخاب می کنند و نه مخاطب ، خطیب را .

در این میان هر سه مفعول هستند . متن و خطیب و مخاطب . و فاعل پنهان داستان ، آقای نه چندان محترم و توتالیتر رئیس اینترنت و یا رئیس یاهو و یا هر رئیس دیگری می باشد ( تشویق آنارشیست ها را از دور می شنوم ) و مردمان شهری که روابط حقیقی خود را بر اساس تصمیمات آقای رئیس پنهان برپا داشته اند ، نا خود آگاهانه تحت ریاست و امر او قرار دارند و فرا تر از آن حتی روابط مجازی که بر هم زده اند نیز تنها در اصول تصویب شده ی همان آقای رئیس پنهان می گنجد و بس . ( فرند لیست تمام دختران همیشه باکره ای که چند صد شمایل مجازی از پسران همیشه فدایت شوم با عینک آفتابی و شال گردن با گره کراواتی و آستین کوتاه در اتاق پذیرایی منزل لوئی چهاردهمیشان و بالعکس برای همان دختران و همان پسران ) . و این به ظاهر متن های تولید شده چیزی نیستند جر قلیان حسرت زندگی آزاد در یک جهان حقیقی .آنگاه که داغ آن را تنها با مرهم فدایت شوم هایی اینترنتی و اسمایل های پویا نما ( همان انیمیشن است ) شده ، تسکین می بخشند نه تنها ما ، که تمامی ساکنین کهکشان راه شیری در روزنامه هایشان می نویسند :

مردم ایران بیشترین استفاده کنندگان وبلاگ در تمام جهان ها هستند .

و آنچه که ما در کوچه و خیابان با آن مواجه می شویم ، مردم حسرت مندی هستند که روابط آزاد انسانی را تنها در فیلمهای سینمایی ( این مقوله نیز به نوبه خود از جهان مجازی سر برون آورده است ) و اسمایل های فدایت شوم در کامنت دونی مه رویان مجازی می دانند . و تعدادی کلمه مجازی را که تنها از سر عقده های درونی همان حسرت و سرکوفت اجتماعی همان محدودیت به صورت متن های به ظاهر خلق شده به فضای لایتناهی پرتاب می کنند .

این متن بدور از هرگونه توهم دشمن فرضی که روزی قرار است به ما حمله بکند و یا پارانویای استکبار جهانی و حتی عقده های درونی و سرکوفت های اجتماعی تنظیم گشته است .

خریدن آتش جهنم

2006-12-31T16:14:00.000+03:30

(کلمات داخل کمانه ها (()) واگویه های شخصی قهرمان داستان ما با خویشتن خویش است . لازم به ذکر است که هیچ احدی از این واگویه ها نمی بایست خبردار می شد (و البت هم نشد). در غیر اینصورت منصب و جان وی به مخاطره می افتاد . چه بسا که از حافظه ی تاریخ نیز حذف می شد و دیگر زحمت نوشتن آنها بر گرده ی من نمی افتاد (و صد البت خواندن آنها بر گردکان شما). )

(نوشته های داخل کمان ها ({}) استنباطات راوی (بنده) از جریانات امور در آن لحظات تاریخی بوده اند . شایان ذکر است که مدارک و اسناد مربوط به این استنباطات در دفتر مجله موجود است . جهت دریافت آنها با دفتر مجله ارتباط حاصل فرمایید)

: برخیز !

- (اک کهی این یارو باز شروع کرد) {قهرمان در حال آب یاری یابو ها است و سراغ کوچه ی علی چپ را می گیرد .از دیوار صدا در می آید که از او در نمی آید . شاید که آمر امر را فراموش کند }

: فرزند ، برخیز !

- فرمان بران ای یگانه .

: دگر بار تورا خواهیم آزمود . از برای آیندگان . بر کتاب ها خواهد انگارد . داستان تو را و انتخابت را وآن را سرلوحه ی ایمانشان خواهند گرداند .

- (بابا سر جدت دست بردار ، اگه انتخاب کردی که دیگه چه امتحانی می کنی ، خوب اول امتحان می کردی بعدش انتخابمون می کردی ، مسخرشو در آوردی ها ، شیطونه می گه اصلا بی خیال شم و عطاش رو به لقاش ببخشم ها ! . )فرمان بران ای یگانه که ماراست فرمان برداری .

: مومنان را نشان ده ایمانت بر ما را تا همگان بدانند که یگانه دادار کیست . که بدانند فرمان ، فرمان کیست و فرمان بردار کیست.

- (به ناموسم قسم که حیف که زورت بیشتره ، وگرنه یک فرمان و یک فرمان برداری نشونت می دادم که 5 فرمان از بغلش بزونه بیرون ) بایسته است فرمان تو و فرمان روایی تو ، ای یگانه !

: توراست ای مرد نیک آزمونی دگر و بایسته است نیک در آمدنت از آن به در

- ( حالا مرد تیکه این وسط قافیش گرفته ، بابا بگو ببینیم چته . معلوم نیست این دفعه چه آشی برامون پخته که این طور شنگوله) فرمان ، فرمان توست و فرود آ بر ما که خانه ، خانه ی توست .

: برخیز و فرزند را ندا ده ، تیغ بر دار و بر گردن او فرو نه

که سرمشق بر دگران باشد ، پس از تو ، هر آنکه تا خاتم آید.

- ( یا حضرت عباس! ، این دیگه چه صیغشه ! . آخرش هم چیز خورت کردن اومدی چرت و پرت بار من می کنی . حواست هست چی می گی آخه ؟ وردارم اسماعیل یکی یدونمو سر ببرم ؟ بابا این بچه تزه دیپلمش رو گرفته . سال دیگه قرار بره دانشگاه . حالت خوشه ؟ فک کنم درصدش بالا بوده ها . گندم بود یا کشمش ؟ تنها تنها ! ) خواست ، خواست توست و آن شود هر آنچه تو خواهی ای یگانه

(1) (توضیح در پاورقی )

: ******* *****! ********؟ ****** ***؟؟!

- ^^^^ ^^^^^^^ ^^^ ^^ ^^ .

:****** ****** * ****** **** .

- ^^^^^^^^^ ^^^ ،^^^ ^^^^^^^^^ ^ ! ^^^^^^ .

:********* *******، ** ***** ** ** .

و ابراهیم تیغ را بر بالای سر برد تا به مذبوحانه ترین دلیلی فرزند خوش را ذبح کند { و در دل به آن ندای الهی تف و لعنت می فرستاد که چگونه اورا سخره عالمی کرد} ناگهان در آن لحضه گوسپندی از عالم غیب بر زیر تیغ فرود آمده بغلتید و بر ابراهیم ندا آمد که برخیز و شادمان باش که دگر بار سرفراز گشتی و بر قبیله ات گو که جشن ها و سرور ها بر پا دارند از برای این آزمون ما .

--------------------------------------------------------------------------------------------------

(توضیح پاورقی)

(1) : در این قسمت داستان ، جملاتی بین طرفین مکالمه رد و بدل شد که به علل امنیتی از باز گویی آن معذوریم . همین قدر باشد خواننده ی کنجکاو را که ابراهیم را از حیله ای که می خواستند در قربان گاه بزنند آگاه ساختن . چرا که ابراهیم به زیر بار حماقت " نسل خویش کشی" نمی رفت . آنان چاره در این دیدند که وی را ضمانت دهند و گفتند که : تو بکن این کاری رو که من می گم ، خودم سر و تهشو یه جوری هم میارم که نه سیخ بسوزه و نه کباب ، یه گوسفندی غل می دم اون زیر ، تو هم رو نکن که از قبل بهت گفته بودیم و خبر داشتی . بگو خواست ما بوده جماعت هم که از "گونی سیب زمینی" باهوش تر نیستن ، باورشون میشه ! )

what happend in last seven years of today , or how much adead dog costs for you ?

2006-12-19T11:29:00.000+03:30

امروز صبح که از خواب پاشدم ، زندگی به روم خنده زد ، منم به روی زندگی خنده ای از سر بلاهت .
بعد از اینکه شیر قهوه امو تو رختخواب خوردم رفتم سراغ غذا دادن به مرغ و خروسا و بوقلمون هام . از سر فضولی اون هم از نوع نورعلیبکیش در کوچه رو باز کردم ببینم چه خبر هست و چه خبر نیست . دیدم یه ماده سگ و سه تا تولش دیشب پشت درخونه من از زور سرما و یا زور هر چیزه دیگه ای جون دادن . یادم اومد که تا صبح صدای عو عو یه ماده سگ رو می شنیدم و با خودم می گفتم سگ عجب حیوون وفاداریه .

همون جا از زندگی پرسیدم که به روح اعتقاد داری ؟ ، اونم گفت آره ، منم گفتم ای ریدم تو روحت زندگی ، تف تو روت ، حیف اون خنده ی بلاهت بارانه صبحم . زندگی هم گفت هر چند که می دونم به روح اعتقاد نداری ، اما منم ریدم تو روحت ، تف هم به روی خودت . گفتم اندازه شوهر بی غیرت این ماده سگ که معلوم نیست دیشب کجا داشته بی ناموسی می کرده که هیچ ، اندازه ی لاشه مردش هم ارزش نداری ، زندگی هم برگشت و گفت تو خودت اندازه لاشه ی مرده شوهر بی غیرت این ماده سگ مرده هم ارزش نداری .بعدش یه نیگاهی کردم به ماده سگ مرده ، دیدم همون سگی که هفته ی پیش که می خواستم برم آهنگرون ، منو خفت کرده بود و می خواست روزگارمو سیاه کنه ، گفتم ای ول زندگی ، این همون سگی که می خواست دمارمو دربیاره ، خوب شد که کشتیش زندگی . من چاکرتم . مرام گذاشتی برا من . تو همین اثنا بودم که جفت ماده سگ مرده اومد و خیال کرد من زدم توله هاشو کشتم و زبونم لال به جفتش هم ت.... کردم . از ده قدمی دیدم دندون تیز کرده که بیاد و نقطه ممنوعه رو از بیخ بکنه ، گفتم ای تو روحت زندگی ، تف تو روت می زنی می کشی بعدش هم می ندازی گردن من ، ریدم به اون مرامت ، درست یه چند قدم مونده بود که به من برسه و من چون داشتم روح مبارک زندگی رو مورد عنایت قرار می دادم ، فرصت نکرده بودم که برگردم تو خونه و ترجیح دادم عوض فرار شروع کنم به اشهد خوندن که دیدم اوس مرتضای آهنگر ده با نیسانش از راه رسیده ، نرسیده ، با سپرش مغز سگ نر رو ریخت وسط اسفالت ، گفتم ای ول ، بابا زندگی ، چاکرتم هستم ، نجاتم دادی اگه اوس مرتضا آهنگر ده رو نفرستاده بودی ، الان رو زمین غرق به خون داشتم از درد نقطه ممنوعه کنده شده جون می دادم . بعد از مقداری آب دادن به یابوها و خوش و بش با اوس مرتضای آهنگر ده ، اومدم برگردم توی خونه که این پست رو بنویسم ، دیدم کلید رو پشت در جاگذاشتم و در هم کیپه کیپ بسته شده و منم با یه زیر پیرهن و شلوارک تو حیاط ، برف هم که داره میباره ، گفتم ای تو روحت زندگی ، اعتقادداشته باشی یا نداشته باشی ریدم به روحت که امروز هم ما رو اینطور مچل کردی و من اونقد زیر برف موندم تا بهمن اومد و من دیگه نتونستم برم تو خونه و همون جا مدفون شدم .

حوالی اردیبهشت ماه بود یا شاید هم اواخر اردیبهشت ماه هفت سال بعد که بعد از اینکه شکوفه های انار ، نه انار نبودن (چون که انار تو بهار شکوفه نمی ده ) نمی دونم ، من از اون زیر نتونستم تشخیص بدم که چه درختی بود ، خلاصه اینکه شکوفه ها همشون ریختن و آفتاب بهاری جان فزا همه برف ها رو آب کرد ، من هم از زیر برفها سر بیرون آوردم و وقتی که یخم باز شد پاشدم و رفتم تو خونه و این پست رو نوشتم . در حقیقت الان هفت سال از اون امروز صبحی که من و زندگی به روی هم خندیدیم و تف انداختیم می گذره .

nighthood roamings

2006-12-13T10:18:00.000+03:30

در پرسه زنی های شبانه (بعد از سات 12:00) من در ساوه نکات زیر توجه ام را جلب کرد :

یکی از معدود اتفاقاتی که جماعت ساوه ای (که به شدت از فقر رفتار مدنی و حاکی از فرهنگ قوی و همچنین مبتنی بر شناخت از جهان پیرامون رنج می برند (آیا واقعا رنج میبرند ؟ آیا کمبود آنرا خود نیز احساس می کنند یا فقط به دید ناظر به ظاهر متفکر فقیرند؟)) را دور هم جمع می کند تا فعالیتی جمعی را به انجام برسانند ، انتخابات شوراها است . شاید یکی از دلایل آن هنوز پابرجا بودن رفتار های قبیله ای در این شهر هم جوار بزرگترین شهر صنعتی کشور (کاوه ) باشد . متاسفانه تنها اتومبیل هایی آگهی های تبلیغاتی همشهریان (و شاید خودشان) را بر پشت شیشه و بر روی درها خود دارند که از جانب رانندگان دیگر و عابرین پیاده انتظار هرگونه آرتیست بازی و قیقاج رفتن از آنها می رود . و با تاسفی چندین باره تر به غیر از معدود وانت بارهایی که شاید رانندگان آنها ندانند که انتخابات شوراها در پیش رو است یا مجلس ، اکثر قریب به اتفاق این اتومبیل ها جزو گران قیمت ترین اتومبیل ها و از ابزار نمایش اقتدار اقتصادی جماعت ساوه ای است . فارغ از هزینه ای که شهر داری ساوه برای پاکیزه کردن در و دیوار شهر بعد از انتخابات (اصولا آیا همچین فعلی به مرثه ظهور خواهد رسید ؟ وقتی که هنوز برگه های تبلیغاتی قبل از سال 83 به روی مبارکمان چشمک می زنند ؟!) متحمل می شود ، اصولا چه اجباری برای کاندید شدن این خیل عظیم .... ، نه این سوال را نمی پرسم ، برای فعالیت این خیل عظیم" لمپن ها ی تسبیح به دست پاشنه کفش خوابیده" در ستاد های انتخاباتی تا بعد از نیمه های شب است ؟ چطور .قتی که هیچ واحد صنفی-تجاری در پایتخت قانونا نمی تواند بعد از نمیه شب فعالیت داشته باشد ، ستاد های انتخاباتی شهر ساوه حتی ساعت یک بامداد مملو از این همه فعال عرصه های اجتماعی شود . فعالین که بدون شک چند کلاس بیشتر سواد ندارند ؟

هیچ خرده ای بر دوستان تسبیح به دستمان نیست ، در حقیقت در تمامی اعصار ، جوامع شامل طبقاتی بوده است که رفتار و عقاید هر فرد ، بیانگر عضویت خواه خود خواسته و خواه ناخواسته وی در آن طبقات بوده است . وظیفه راهبرندگان جامع (و البته تنها دستمایه و ابزارشان نیز) هدایت توده ها و جلو گیری از به بیراهه رفتن آنها است . در جامعه ای که توده ها عمدا توسط سردمداران به بیراهه کشانده می شوند تا از این راه کور سوی امیدی به نجات ، تبدیل به یاس روز افزون شود حکم چیست ؟

جالب آنکه توده ها (ی ذاتا بی شکل و هدف) خود از این بازیچه قرار داده شدن راضی و شادمان هستند و تا پاسی از شب از ارج موهومی که به فعالیت اجتماعیشان نهاده شده است ، پاسداری می کنند ..

متاسفانه دیوار های روستایی روستای آرام و خلوت ما ، نورعلیبک نیز از موج پرشور انتخابات شما شهروندان شهر در امان نمانده و مزین به زینت برگه های انتخاباتی آغشته به سریش گشته است . تنها برای نشان دادن گواه بر ادعایم ، به چهره ی دوست داشتنی و غیور این یگانه دلاور مرد ساوه ای ، امیر حسین علیخانی نگاه بی اندازی. هیچ لازم به توضیح نیست که ایشان نمونه ی کامل و بی عیب و نقص بزرگترین "شر خر" ساوه می باشند که هم اکنون نیز به لباس کاندیداتوری ملبس شده اند . از ایزد منان مراتب کمال و پیروزی وی در انتخابات پیش رو را مسئلت می داریم ( انا الله خیر الحافظین ، یعنی اینکه خدا خودش به دادمون برسه که اگه این بره شورای ساوه ، بیچاره می شیم .)

"the point" of subjectivity and/or objectivity of life/death

2006-11-27T13:30:00.000+03:30

the "Zorba the Greek" said :
whole life is trouble , only DEATH is not .

with a philo-sophistication –literary adaptation (the term adoptation also can be used insted of adaptaion)I will say ,

the whole life is trouble , only “THE POINT” is not .

difine difinite

2006-11-13T08:02:00.000+03:30

this is what a "WEBSTER COLLEGIATE DICTIONARY (tenth edition 2002)" , at page 303 , says about "DEFINITE" :
adj [L definitus, pp of definire] (1553) 1: having distinct or certain limits 2 a: free of all ambiguity , uncertainty , or obscurity b: unquestionable , decided 3: typically designating an identified or immediately in numbers , usu. less than 20, and occurring in multiple of the petal number b:CYMOS see explicit
---

this is what will derive from
a definier (a person who`s {job , life , attention} is defining {things, any thing, a thing, phenomena}) defines <1:>. then s/he has a "distinct and certain limits" . s/he will not step more than the her/his own "red lines" . s/he will {do job, live , attend to} in the distinct or certain limits made by her/his own hands . s/he has a "distinct or certain limit"ed instruments to define the "not-defined" or "not-distinct-or-certain-limited" world . so the world out side of s/he was "not-distinct-or-certain-limited" before his congratulated and magnificent arrival . her/his {job , life , attention} is defining . so the subjects on objects of her/his are the "certain or distinct limited" world of her/him .
GOD , eternity , heaven , hell , soul , spirit ....
do they have "distinct or certain limits" ?
s/he can define what ever around her/him . as a subject or an object . where does the "so called heaven" ends even begins ?. where is the teritory of the "so called God" . if these are defined by s/he , then they should have "certain or distinct limits" (!) . what is after the "certain or distinct limits" of the territory of the "so called God"? . where is the place i can not step of the "so called soul" ?. where is the part i can not apart it from the "so called spirit" ?

TOIME WAITS ?

2006-10-31T19:25:00.000+03:30

Tom Waits but Time does not waits

رساله فی احوال رجال بلاد فارس

2006-10-24T20:57:00.000+03:30

نقل بخش یا تمام این مقاله با ذکر منبع بلامانع می باشد

در کتابخانه شخصی علامه مرعشی ، در بخش نسخ خطی رساله ای بدون نام وجود دارد.طبق آخرین تحقیقات بنده احتمالا این رساله در قرن هفتم هجری از روی رساله ای کامل تر درباره شرح احوال بزرگان قرن ششم به نام "رساله فی احوال رجال بلاد فارس" به قلم "شیخ فرید الدین عطار" که در 8 باب و 23 فصل می باشد و هم اکنون در "موزه ملی پاریس" در قسمت نسخ خطی ایرانی-عربی تحت شماره 12367 حفظ می شود ، ترجمه و دوباره نویسی شده است . در "الفهرست" نام کتابی در همان دوره ، و البته با مشخصات همانند نسخه مورد پژوهش ذکر شده است . "ابن العربی" نام آن را "شرح احوال بزرگمردان ایران زمین" ذکر کرده است که البته بنا بر نظر برخی کارشناسان ، این نسخه جزء متعلقات "کتابخانه بغداد" بوده است که طی اشغال کشور بغداد توسط ارتش آمریکا در سال 2003 ازبین رفته است . یافتن اساس و پایه ی این نظر و البته صحت یافته های اینجانب نیز بر عهده خواننده با فراست و کنجکاو است .و اما بخشی از این رساله که به زبان فارسی می باشد در زیر آمده است (به جهت راحتی در خواندن به این متن نقطه گذاری اضافه شده است ) :

".....از شیخ نا ، امام محمد غزالی نقل است که روزی جماعتی از بزرگ مردان گیتی ، آن جان بر کفان راه حقیقت ، مردان آزادی و حق ، پیران دیر مغان و رهروان راستین حلاج بر آن شدند تا بر سیمرغی نور حقیقت بتابانند . ایشان را آن حاصل آمد که سیمرغی بر دامان دماوند کوه خفته است ، او را تا باز سرزدن سبزه از برف ، تا دوباره نیک آوازیدن چلچله ها در بهار خفته توان یافت . و تنها در این حال که اورا خفته یابی توانی بر گرده اش سوار آیی و فانوس حقیقت را بر گردنش بیاویزی . ایشان را که خود سی مرغ بودند در واپسین روز های ماه صیام ، آنگاه که بنی بشری بر گرد سیمرغ افسانه ها از بهر آزار و اذیتش نباشد کمر همت بر بسته گشتند . ایشان را توشه ای بس گران مایه بود و زان رو که همگان را از آن توشه نصیبی باشد از برای قسمت کردن سختی طریقت که هم آن نیز بر ایشان نوش و گوارا بود ، سهل توشگان در مصافی برابر ، توشه ی گران توشگان را بر گرده ی خویش بر می گرفتند . خوشا بحال ایشان که ره روانی در جستجوی حقیقت و از بهر خیررسانی به دگر .

نیمی از مرغکان را مذیقه ی زمان می بود . ایشان نه به بیش از ساعتی چند با دگر نیمه گذشت . پس نیم دگر از سیمرغان را با سیمرغ به عزم بلاد ترک گفتند . نیم باز مانده را عزم بیشتر گشت . ایشان به چشم بر هم زدنی فانوس راه حقیقت را بر گردن سیمرغ دماوند کوه افکندند . سعی ایشان بر کلام به کلمه ای چند آمد ، لیک ایمانشان را نتوان بر زبان راند و هم اتحادشان را . آن فانوس الا الابد از بهر جویندگان نور آزادی بر آن جای خواهد ماند ، تا آنانی را که بدین طریق قدم می نهند یادگاری بباشد و راهنمایی . باشد که خدایشان قبول دارد که گفته اند :

گر بکردی نیک عملی نکن وز برای نظری

نظر به ساعتی باشد و لیک، ثوابش به عمری

....."

در قسمت دیگری از این رساله در باب آنچه در دماوند کوه بر ایشان گذشت نوشته شده است که :

".....ایشان را چند ساعتی بیتوته در پای دماوند کوه بود .مطمعی ناب بر آن جای بنا نهادینه بودند .ایشان از برای طعام جان بدان جای فرود آمدند .در این احوال بودند که مردی از آن بین بر این آمد تا از برای گذران دقایق چه کنند . رسم بر آن شد تا هر یک از احوالات دگری سخن گوید . پس ایشان بر چنبره ای گرد بنشسته و در بهر هر دگری شرح گفتند. هر یکی صفتی را بر یاران نسبتی داشت . نه از سر تنگ نظری ، که از روی نیک نگری . به پایان آمد آن انجمن . به هر کس گرفتند یک چند نسب . یکی را به نیک مردی و یکی را به والا همتی ، یکی را به زیور سکوت و دیگری را به مهندسی یافتند . اما بر بزرگ آن سیمرغان ، بر پیر پیران طریقت ، بالاتفاق وی را "عموبهمن ترین" نام نهادند . زان پس این صفت همانند خیل دگر صفتان همچون "باقرالعلوم" ، "باب الحوائج" ، "رستم دستان" و یا "شیر خدا" بر هر آنکه صفتی هر آن چند اندک به مانند وی داشت تعلق می دادند ..... "

در این قسمت یکی از مهم ترین چالش های محققین یعنی ریشه صفت افضل "عموبهمن ترین" مشخص شده است . همان طور که همگان می دانند صفت "عمو بهمن ترین" صفتی است که به فردی که دارای قوه ی مدیریت ، محبت ، انسان دوستی ، صمیمیت با زیر دستان ، آرمان های بلند ، عمر پر ثمر ، و در راس همه ، مردانگی است تعلق می گیرد که در این قسمت از رساله مذکور در مورد آن صحبت شده است .متاسفانه مرور زمان و سایر عوامل باعث تخریب باقی جملات این صفحه از نسخه شده اند. گفتنی است که بر اساس شواهدی معتبر نسخه ی دیگری از رساله ی اولیه در قرن 14 ترجمه شده است ولی تاکنون هیچ یک از محققین از وجود و محل آن اطلاعی حاصل نکرده اند . البته هویت فردی که شیخ عطار او را "بزرگ سیمرغان" و "پیر پیران طریقت" نامیده است همچنان بر ما پوشیده است و در این زمینه از نظرات و پیشنهادات تمامی محققین و مفسرینی که علاقه به همکاری دارند استقبال می شود . گفتنی است برای این دوستان مدارک ، منابع و مراجع مربوطه تماما در دفتر "ورزش کوه" موجود و آماده ارائه می باشد .

every thing has(?) a definition (!)

2006-10-17T10:56:00.000+03:30

Try to define {things, any thing, a thing, phenomena}. In a defined world which is {surrounding you, you are a part of it, you are a part of its establishers (!)(?)} , you will need to {define thing, give a definition for {things, any thing, a thing}}. You are defined. The term "YOU" is defined so you define “THEY”.“THEY” are {every, any} thing surrounding you. To be more precise, you are not defined from the "eternity without the beginning”. You are defined from the beginning of your defining job. as soon as you defined {things , any thing , a thing }, you are defined to the {others , world , things , any thing , a thing} .
You are defined because you defined {things, any thing, a thing}.

------------

A defined GOODAY is more useful than a not defined one, cause you can {point at, quote from, be with}. You are defined (?) and you like to {point at, be able to quote from, be with} a defined GOODAY;then it is "THEGOODAY" not "A GOODAY"; so {everyone , anyone , someone} is defining you in his/her own way. Don’t {try, struggle} to escape from, it is the unwritten {act, rule} which is going on and on.

with respect to bertrand russell & raimon popper

2006-09-18T03:45:00.000+03:30

is it possible to post nothing from Lorentz center in Leiden university which is in Leiden , Holland ?
is this question meaningful ?
is n`t that a sign of being nonsense ?
is it possible to deny one self ?
let`s make it more clear, is there exist the term "nothing" .
logically , the answers are no ,
but it is obvious that i did this !

غلیانات ذهنی 2 - پیر مرد و دریا ، اثر لئون تولستوی

2006-08-30T09:19:00.000+03:30

پشت تا پشت جدول : 8 و نیم متر
عرض پیاده رو : 2 متر
>< ( به رنگ قرمز ، یعنی که خط لوله گاز اینجا تموم میشه) 00.78 =>(به رنگ قرمز یعنی مسیر لوله گاز از ین جهت) 00.56.34
85.4.11
---------
85.5.16
از اینجا تا در ممدلی عباس ( یعنی از اینجا تا دم خونه آقای محمد علی عباس گود برداری شود ) 85.5.12
از تیر تا انتها ( به رنگ سفید ، یعنی از اینجا پای پست فشار قوی تا انتهای کوچه ابتدا گریدر کار کند و بعد از آن هم غلطک) 85.3.19
--------
روستایی سقاللیق --> (با رنگ قرمز، یعنی مسیر روستای سقانلیق که بعد از نور علیبک است از این طرف می باشد . بیچاره جماعت سقانلیقی ، خیال می کنند اسم روستایشان سقاللیق است . بس که پدرانشان این ترکی شاهسونی را ماهرانه تحریف کرده اند ) تاریخ ندارد

.
.
دیگه کوچه ما هم کف سازی شد ، البته مثل اسفالت که نمیشه و اما دیگه هر روز نمی خواد خاک کفشامونو بتکونیم . از دم میدون ده هم تا سر پیچ رو قیر پاشیدن که خودش کلیه . کوچه ی ما هم که جدول کشی شد . بماند که یه روز صبح که ازخواب پاشدم تا برم نون بگیرم دیدم جلو در خونه رو یه چاله کندن این هوا ، خاکشم ریختن روی در . گفتن که گاز رو هم تا این زمستون وصل می کنن . دیگه لازم نیست با دبه و سطل دنبال نفت بگردیم تو سرما. یواش یواش اینجا داره میشه عنهو پاریس . حالا فردا که اسمش رو هم از ده نور علیبک عوض کردیم گذاشتیم "پاریس نور علیبک" چشتون در می آد . اونوقت میایین دم میدون ده که توروخدا ما رو هم راه بدین اینجا . ما هم که از خدا خواستنه ، واستون تاخچه بالا می زاریم . هیچ بعید نیست تا آخر سال یه دیسکویی هم اینجا راه بندازن . اونجوری که دیگه چشم همه در میاد حتما .
امروز صبح هم بوقلمون ها منازعه می کردن . سابق بر این نر ها با هم دیگه سر ماده ها می نزاعیدن . گاهی احساس می کردم که قوه ی تشخیصم رو از دست دادم . چون نمی تونستم تشخیص بدم که بوقلمون های من مثل دانشجو ها با حریفاشون می نزاعن ، یا دانشجو ها مثل بو قلمون ها ی من با هم کلاسیاشون سر اون یکی همکلاسیاشون می نزاعن . امروز صبح همه چیز ریخته بود به هم . سابق بر این نر ها می نزاعیدن و ماده ها وایمیستادن و صفا می کردن و توی دل به خودشون می نازیدن ، امروز صبح نر ها می نزاعیدن و ماده ها می جنگیدن . همه با هم . خیلی عجیب بود . هر چی پرسیدم که بابا موضوع چیه اینقده ریختین به هم ، هیچ کودوم جواب نمی دادن . انگار زبون آدمی زاد نمی فهمیدن . نر ها وقتی با هم می نزاعن ، سرشون رو می دن عقب ، پر های نوک بال هاشون رو راست می کنن و می کشن به زمین ، پرهای دمشون رو عنهو طاووس راست می کنن ، با یه مکانیزم پیچیده ای که من نتونستم ازش سر در بیارم ، خون تمام شاهرگ های سرشون رو واریز می کنن به غبقبشون . اونوخته که سرشون میشه آبی ، قبقبشون میشه قرمز جیگری ، اون وقت جیگر می خواد تا بری و جلوشون سبز بشی . اونقده این حالت رو نگه می دارن تا دیگه نفس کشی تو میدون نمونه ، و بعد اونه که تعیین می کنه کی باید چی کار کنه و کی چی کار نکنه . اما امروز اصلا این طور نبود . همیشه فقط نر های بالغ حق عرض اندام دارم . امروز صبح حتی جزغله ها هم شاخ شده بودن . من که نتونستم سر در بیارم . امروز صبح اولین دسته ی کلاغای شرق دریاچه نمک به باغهای نورعلیبک اومدن . همچین بگی نگی از دیدنشون خوشحال شدم . جماعت بللاه (جماعت بسیار بلاهت کننده)از کلاغ ها خوششون نمی اد . اما نمی دونن که پرواز یه کلاغ ، چه قدر می تونه رویایی باشه ، خصوصا وقتی از شرق دریاچه نمک به سمت باغ های انار های صادراتی نورعلیبک باشه . من که شخصا و خاصا با کلاغ ها موافقم .هر چه قدر که این بللاهین و حماقین (بسیار احمق نما ها ) مخالف باشن . خوبی کلاغ ها اینه که کچل نمی شن و می تونن دکتر بشن که این خودش توانایی مهمی که کمتر کسی می تونه ادعا کنه که داره. من هم که هفته بعد می رم . کی گفته که هر رفتی ، برگشتی داره . اگه داره همون برگشته می تونه خودش رفت باشه که اونوقت یه برگشت ملازم اون میشه که اگه اتفاق بیافته برگشت اول خنثی میشه و فقط یه رفت می مونه . اگه این مطلب سخیف به نظر میآد ، می شه به جای هر رفت یه + و به جای هر برگشت یه - گذاشت ، و البته به جای رفت اول ( بعد از برگشتن ) می شه یه جایگذاری انجام داد . چون بر طبق نظریه مجموعه ها ثابت می شه که مجموعه عمل رفت و برگشت یه گروه ئه که بر روی عمل رفت (هم نهشت با +) و عمل برگشت (همنهشت با -) بسته است . پس برای اینکه این نظریه که مال خیلی قبل تر از ایناس نقض نشه ، شاید من بر نگردن . اصلا من فقط از رفتن خوشم میآد ، و با برگشت مخالفم . امید وارم که از پرواز جابمونم . بهترین روش هم برای اینکهار اینه که 10 دقیقه به پرواز برم تو توالت و شروع کنم به خوندن جلد دوم جنگ و صلح اثر ارنست همینگوی ، و البته ساعت مچیم رو قبلش باز کنم و بندازم زیر پام و نا خود آگاه اون دسته ی پشت سر رم رو بکشم پایین . شک ندارم که جواب میده ، اصلا امتحانش که مجانیه ، امتحان می کنم

بخارات ذهن 1

2006-07-15T20:44:00.000+03:30

مي نويسم

نه چون كه هستم

من مي نويسم . در اين لحظه و مكان ثابت در فضا . بري از هر گونه ارتباطي با دنيا بيرون . اينها غليانات ذهني يك انسان درون گرا نيست . حرص نوشته هاي يك فرد برون گرا با تمايلات درون سويه . حرص نوشته به هرگونه نوشته اي اطلاق مي شود كه بعد از 72 ساعت زنداني كردن خودخواسته يك مهندس تحت عنوان هماهنگي ستاد مركزي كنفرانس بين المللي حمايت از انتفاظه و مردم فلسطين ، به علت فشرده شدن بعضي از دكمه هاي صفحه كليد به طور كاملا اتفاقي و تصادفي توسط من نوشته شود . در حقيقت من و آبدارچي يك شركت كاملا رسمي و بزرگ در اين لحظه-مكان تنها هستيم . ايشان در حال تماس با افالم خويش در شهرستان هاي دور دست به حساب شركت هستند و بنده بدون اينكه علاقه اي به گوش دادن به مطالب رفيقمان داشته باشم از ريز مكالمات ايشان خبر دار شدم . در حقيقت من هيچ علاقه اي به اين كار بي شرمانه نداشتم . اما بنا به فيزيك ساختاري بدن انسان ، امواج صوتي كه حضرت آقاي سر ايزاك نيوتن رسالت انتقال آنها از تارهاي صوتي حنجره آقاي آبدارچي را به گوش مبارك بنده بر دوش خويش نهاده بعد از اينكه توسط لاله گوش بنده از گوش مياني عبور مي كنند ، به سه عدد استخوان كاملا كوچك و ظريف سنداني و چكشي و.......(اسم سومي را فراموش كردم)منتقل ميشود و آخرين آنها به نوبه خود پرده سماق مبارك را به لرزه در مي آورد . در اين لحظه از طريق يك مكانيسم كاملا ساده و ناشناخته لرزشها به پالس هاي الكتريكي تبديل مي شوند و باز با مكانيسمي به پيچيده گي همين مكانيسم مسيري كوتاه را تا مغز من و قسمت پردازش طي مي كنند و در آنجا به من فهمانده ميشود كه چند لحظه قبل صدايي بنا به دلايلي در مكان-زماني نه چندان ثابت توليد شده . در حقيقت من هر چه سعي كنم كه به بيانات آقاي آبدارچي گوش فرا ندهم ، بي فايده است . نيوتن و امواج صوتي و لاله خانم و استخوان ها و پرده و حتي نرون ها و مغز كار خودشان را مي كنند . در حقيقت همه ما هميشه اين تجربه نه چندان خود خواسته را از سر ميگذرانيم اما متوجه نمي شويم . و بنا به همان حقيقت من به اين تجربه وقتي دقت كردم كه

****************************************

پ ن اول : افالم جمع مكثر فاميل است

پ ن دوم : بنا بر اين اصل كه من هنوز يك مهندس نيستم و فقط دانشجوي مهندسي هستم پس اين متن نمي تواند توسط من نوشته شده باشد .

پ ن سوم : وجود عبارتی همچون ****** حاکی از خودسانسوری قسمتی از این نوشته توسط من ، بنا به مسائل امنیتی می باشد .

dead baby

2006-06-17T21:45:00.000+03:30

:Whose motorcycle is this?
-It is a chopper baby
:Whose chopper is this ?
-It Zet`s
:Who is Zet?
-Zet is dead
-Zet is dead baby

"از اعماق "آت گلی

2006-06-05T13:37:00.000+03:30

از ار تفاعات تو ای سبلان همیشه پابر جا ،
که ستیغ می سایی بر ابر ها
چون فرزندانت بر ظلم و جور
کنون نفیر "قاراقاشقا" می آید .
اسب آن بزرگ مرد تاریخ
که به دسیسه ی خاموش کنندگان آتش آزادی گرفتار آمد

خروشان است آبهای "آت گلی" همچون خون در رگان مردمات
از اعماق فریاد بر می خیزاند
کجاست آن سوار که فروریزاند حصار نیستی را
کجاست آن سوار که بتاراند سپاهیان اهریمنی را
به خاک و خون میکشند مردمانت را
باز آ که توراست نیازشان
باز آ

افسوس که تکرار فریادش را سبلا ن می کند
نه ،
نیست تو را دیگر سواری تا براند
اندیشه را در میان ایشان
و رفته اند مردانت
همچون
بابک و ستار
و نیست همچون گذشته توان در بازوانشان
و خروش در رگهاشان
و اندیشه در افکارشان
این بار به بهانه ی مزاحی ابلهانه خروشیدند
لیک خروشی نه در خور فرزندان راستین ات

نه ،
نیست تو را دیگر سواری تا بتاراند
این شب تار را

------------------------------------------------
در افسانه ها آمده است " قاراقاشقا" اسب بابک که به دنبال جنازه ی سوار خود می رفت ، گرفتار یاغیانی شد که در سدد به دام انداختن او بودند . "قاراقاشقا" به شیهه ای از دست ایشان گریخت و در گودالی افتاد . این ماجرا سبلان را به گریه واداشت . در نتیجه آن گودی از آ ب پر شد و به دریاچه ای تبدیل شد که "آت گلی" (به معنای دریاچه ی اسب) می نامندش و هرگاه که اهریمنان بر مردم آن دیار ظلم کنند ، از اعماق آن دریاچه صدای شیهه "قاراقاشقا" بر می خیزد.

در باب اخلاق و اصالت

2006-05-14T10:49:00.000+03:30

در مورد مطلب اخلاق اصالت – jan/6/2006 از وبلاگ فرانكولا

آدرس این مطلب : اخلاق اصالت
آدرس وبلاگ : فرانکولا

بخش 2 ، بند دوم . خيلي آرام و مطمئن و با اهداف از پيش تعين شده وارد بحث مي شود و يا نمي شود . شاهد اين مدعا نيز اين سوال است كه از بين دو نقد "هودر" و "فرانكولا" براي دوستان ودانشجويان "استاد دات" كدام يك اهميت بيشتري دارد . ابراز تعجب از بي كنجكاوي گري دوستان و دانشجويان "استاد دات" نسبت به دليل فرانكولا حاكي از اين مطلب است كه فرانكولا با هدفي از پيش تعيين شده و در شرايطي كه انتظار نوع خاصي ازواكنش ها را داشته وارد مجادله شده و يا نشده .

اين مطلب اصالت و ابتذال را نشانه گرفته است و تا حدودي حرف و سوال فرانكولا اين است كه چرا (چرا چرا؟) واكنش گران به انتقادات هودر عكس العمل نشان داده اند و در مورد فرانكولا كوتاهي كرده اند .

فرانكولا شخصا اعتقاد و التزام به ادب و اصالت و وجه اجتماعي دارد . در عین حال از ديد ديگران و به زعم خودش در ارتباطات اجتماعي (از ديد ديگران خصوصا)فردي خشك و بد اخلاق جلوه می كند (كه البته اين طورهم هست)اما از آنجايي كه خودش نيز به اين موضوع اعتراف كرده است در نتيجه اين همان شخصيتي است كه فرانكولا بنا به دلايل شخصي (شخصا بري از هر گونه عمو مردكي مي باشم)ساخته و پرداخته است و سعي به نشان دادن آن به ديگران دارد(متظاهر نه ، مظاهر). البته اين نه موضوعي خاص ، كه عام براي كل نوع بشر است. (همه ما بازيگراني هستيم كه سناريو از قبل به ما داده نشده است)

ويراستار نبايد براي متني كه به دست خودش نوشته شده ويراستاري كند . متن باید از ابتدا ويراسته نوشته شود . البته اين بيان تا حدي افراطي و كامل آرمان گرايانه است . سه ايراد ويراستاري در يكي از كتاب هاي (مجموعه مقالات) نجف دريابندري كه ويراستار كار كشته و مترجم عالي رتبه اي است پيدا شده است ((يكي از آنها در خاطره اي كه در مورد ملاقات دريابندري با فيلسوف بزرگ انگليسي (بسيار بزرگ . چه كسي؟) مي باشد پيدا شده و دوتاي ديگر بماند بر گردن خواننده ي كنجكاو)) .

بخش سوم ، خط اول ، فرانكوا نوشته است ".... مي شد مدت هاي ديدي در باره اش...." كه به هيچ وجه نمي توان ديد را به مديد ارتباط داد البته بدون اعتراف به اشتباه ويراستار و شايد حروف چين (من به دنبال اعتراف گيري از فرانكولا نيستم)

بخش 3 ، بند اول ، خط اول :"هودر با همه دريدگي اش حرفي زده بود" يعني اينكه هودر انسان دريده ای (حداقل در زبان و حداقل تر از آن درزبان وبلاگش) است ، اما نظري كه داده بود شايان توجه است "حرفي زده بود".

بخش 4 ، بند اول ، خط اول :"آيا ابتذال سرنوشت محتوم وبلاگستان است " البته كه هست . و اين حكم نه تنها براي وبلاگستان ، كه براي هرمفهوم و شي موجود نيز صادق است . اصولا "بردار مشخصه" هستي به سمت قهقرا است . و تمام كوه ها در حال شسته شدن به درياها هستند ، البته در زماني خيلي خيلي خيلي طولاني تر از عمر من و شما . اما مسئله اي كه دچار تكرار شود (كپي رايت فرانكولا رعايت شود) مبتذل شده و اگر تغيير ( و در حالت خوش بينانه تري پيشرفت به جلو) داشته باشد ، البته كه از اين انگ ننگين گريخته است و البته ديگر وبلاگستان a نيست و و بلاگسانb است كه البته ما وبلاگستان a را به صورت وبلاگستان (-) مي نويسيم . (و بر همين منوال ست براي وبلاگستان b) . پس اگر وبلاگستان (-) ديگر وبلاگستان (-) نباشد پس وبلاگستان(-) مبتذل نشده است . تقريبا معیار ما ( تنها ترين معيار موجود كه از قضا بسيار ضعيف هم هست) در اين مقايسه ، معيار زمان است كه اگر وبلاگستان داراي گام زماني برابر ( و يا حتي متناسب) با گام مسائل پيرامون خود باشد ، پس در نتيجه وبلاگستان(-) ديگر وبلاگستان (-) نيست ، پس مبتذل نيست.

بخش 4 ، بند 2 : دو ديدگاه متفاوت را مي توانيم مد نظر قرار دهيم . به هر وبلاگ جداگانه نظر بي افكنيم یا به كل ماجراي وبلاگستان فارسي . در حالت اول ممكن است خيل عظيم وبلاگ هاي مبتذل (از نوع فرانكولايي اش) مشخص تر و بارز تر از وبلاگ هاي اصيل و غير مبتذل باشتد ، اما نبايد اين نكته را فراموش كنيم كه كه هيچ حركت فراگيري كه عامه مردم بخشي ( در مورد وبلاگستان ، بخش اعظم) از آن را تشكيل مي دهند به دور از ابتذال نخواهد بود (خاصا براي ايرانيان مقيم مركز) و از آنجايي كه اين خود مسئله اي مبتذل (تكراري،تكرار شده ، تكرار شونده) است به دور از نياز به انديشيده شدن است ((ابتذال در هر حركت فراگير مردمي اجتناب نابذير است و يا ، تمام حركت هاي فراگير مردمي از ابتداي تاريخ داراي بخش هاي مبتذلي (نيز) بوده اند)).

بخش 4 ، بند 3 : " مسئله دور نگه داشتن وبلاگستان از آفات ابتذال نيست" . ابتذال مسئله اي نيست كه همراه با آفات باشد (داراي آفات) در اين صورت اين مسئله بايد داراي بخش هاي غير آفت دار (مثلا بخوانيد قسمت هاي مضر) نيز باشد كه آن قسمت ها احيانا از نوع مزايا خواهند بود . ابتذال خود نوعي آفت است ، بس بايد نوشت :"مساله دورنگه داشتن آفت ابتذال ازگريبان وبلاگستان است" . البته تضرر آفت را مي توان تحمل كرد و حتي از آن سود برد كه بيولوژيست ها به آن همزيستي مسالمت آميز مي گويند . درغير اين صورت آن موجود خارجي انگل است و عموما تلاش براي انگل زدايي است .

بخش 4 ، بند اول ، خط پنجم . بارت در يكي از كتاب هايش كه اتفاقا اسم مترجم آن را فراموش كرده ام مي گويد : "چرا برخی از اشخاص ، از جمله خود من ، از خواندن برخی رمان ها ، زندگی نامه ها ، و آثار تاریخی که <زندگی> ی یک دوره یا یک شخصیت را بازنمایی می کنند محظوظ می شوند ؟ این کنجکاوی در باره ی جزئیات ظریف ، برنامه ها ، عادات ، خورد و خوراک ، مسکن ، پوشاک و ... از چه رو است ؟ آیا این از گیرایی وهم اندیشانه ی <واقعیت> (نفس مادیت <آن>>) است ؟ و آیا این خود خیال نیست که <جزئیات> را پدید می آورد ، آن صحنه ی خصوصی کوچکی را که من می توانم به آسانی جای خود را در آنجا بیابم ؟ خلاصه آن که ، آیا <هیستریک ها کوچک> ی (همین خوانندگان)هستند که از یک نمایش ناب سرخوش شوند : نه از بزرگان که از میان مایگان (آیا ممکن است که رویایی ، پنداری از میان مایگی وجود نداشته باشد )؟

بخش 5 ، بند اول ".... من اگر مي خواستم حرفي بزنم بايد مي گفتم كه چرا....." . فرانكولا با هوشياري و اطلاع كامل ازمفهوم گفته هايش گفته است و يا نگته است و زماني كه كسي پيدا نشود تا مفهوم گفته هايش را با صداي بلند بخواند ، خود اقدام به بلند خواني و مفهوم يابي گفته هاي خود مي كند . كلمه ي "اگر" بعد از "من" در عبارت بالا مشخص مي كند كه فرانكولا خواننده را ملزم به برداشتي مشخص از گفته (و يا نقد) خود مي كند و درصورتي كه خواننده ازعان به اين برداشت ننمايد و يا حتي اگربنا به دلايلي (يا به خاطر ضعيف بودن گيرنده هاي خواننده و یا به علت پيچيدگي گفته فرانكولا) برداشت غلط بكند اين خود فرانكولا است كه اقدام به حاشيه نويسي بر نوشته (يا گفته و يا حتي نقد) خود مي كند .

" من با تو مخالفم اما تمام هستي ام را مي دهم تا تو آزاد باشي و به گفتگو بپردازي"

mobiles vs wives

2006-05-11T01:12:00.000+03:30

گوشی هاشونو عوض می کنن .جاوید یه نوکیای خوب داشت .اما حالا یه زیمنس .حامد یه سامسونگ داشت که بدکی نبود.اما حالا یه سونی اریکسون.یکی دیگشون هم داره نوکیاشو با زیمنس طاق می زنه.گوشیاشونو عوض می کنن .وقتی زن می گیرن ، گوشی هاشونو با گوشی های زناشون عوض می کنن .زن جاوید داره ارشد روانشناسی می خونه .زن حامد هم استاد دانشگاه ماست .جاوید هم کلاسی من ئه ، حامد هم با من کلاس کنکور می اومد . اما حالا گوشی هاشونو عوض کردن . همه می دونن که من پارسال خطمو فروختم ، پولشو زدم در بدن . حالا هی برین گوشی هاتونو با زن های بزرگتر از خودتون عوض کنین .منم می رم سفر.

geometry of chance !

2006-05-01T08:56:00.000+03:30

Parallel are never friends
They just go together
If you want her/him
Try to be perpendicular
There should be an intersection point
Then you will have a set of supplementary angles
In each intersection,
you have two of obtuse angles
also two of actual angles .
two of you and two of the other
have intersection , go together .
find the solutions

به هیچ دلبستگان

2006-04-27T07:50:00.000+03:30

همرهان ، بی چشم داشت آمدگان اند
بی هیچ چشم داشتی به فصل درو
به هیچ دلبستگان
و هم ایشان اند بسیار اندکان
شوریدگیست قوای لا مزمحلشان
شوریدگی ای در خم های چندین هزار ساله اشان
انباشته با هم
اما نه از برای روز برداشت
چون دانه ی گیاه مقدس

take it back

2006-04-22T09:45:00.000+03:30

ناز تو را
کنون
ملاحی نیست
که تمام دریاهای عشق
بر زورقی برد

دست تو را
کنون
بالی نیست
که تمام آسمان های دور
در پرواز برد

تره ی تو را
کنون
نسیمی نیست
که بر امواج برد

نام تو را
کنون
فریادی نیست
که تمام کوه های صعب
بر زبان برد

اما یاد تو را
من
کنونچون خورشیدی در سینه دارم

رسیدن هنر گام زمان است

2006-03-21T00:07:00.000+03:30

محیط زمین بر خط استوا 40073 کیلومتر ِ محیط روی مدار نصف النهار 39944 کیلومتر و از خورشید 149597892 کیلومتر و از ماه 384403 کیلو متر فاصله دارد و نور خورشید ظرف مدت ۸ دقیقه و ۱۹ ثانیه به زمین می رسد . حرکت وضعی زمین که حرکت آن به دور خودش ِحول محور قطبها می باشد ِ شب .و روز را به وجود آورده و یک دور آن 23 ساعت و 56 دقیقه و 4 ثانیه به طول می کشد . یک دور حرکت انتقالی زمین که حرکت آن حول محور خورشید در یک مدار فرضی است ِ 365 روز و 6 ساعت و 8 دقیقه و 38ثانیه طول می کشد ِ که هر سال را 365 روز تعیین کرده و 6 ساعت اضافی هر سال را هر 4 سال یک بار جمع نموده و با تشکیل یک روز اضافی ِ این سال 366 روز شده و اصطلاحا به آن سال کبیسه می گویند . خط استوا نسبت به مدار فرضی حرکت انتقالی زمین 23 درجه و 27 دقیقه انحراف دارد که همین مقدار ِ محور زمین را از حالت عمود به این مدار خارج نموده ِ‌از تاثیر این تغییر زاویه ِ تغییر فصول حاصل می شود ِ زیرا که در کلیه حالتهای گردش به دور خورشید این اختلاف زاویه ثابت بوده و نسبت به مدار گردش تغییری پ‍یدا نمی کند . بدین ترتیب زاویه ی تابش و فاصله ی خورشید از مناطق مختلف در روزهای سال متفاوت بوده میزان گرما و سرمای مناطق داپما در حال تغییر است .

آیین ملوک عجم از گاه کیخسرو تا به روزگار یزدجرد شهریار که آخر ملوک عجم بوده چنان بوده است که روز نوروز نخست کس از مردمان بیگانه موبد موبدان پ‍یش ملک آمدی با جام زر پ‍ر می ِ و انگشتری و درمی و دیناری خسروانی و یک دسته خوید سبز رسته و شمشیری وتیرکمان و دوات و قلم و استر و بازی و غلامی خوب روی و ستایش نمودی و نیایش کردی او را بزبان ‍پارسی به عبارت ایشان . چون موبد موبدان ازآفرین پ‍رداخت پ‍‍‍س بزرگان دولت درآمدندی و خدمتها پیش آوردندی .

بند اول نمونه ای از قرار داد های علمی بود . که چطور آدمی زاد گردش زمین به دور خورشید رو برای شمارش قدمهای دشمن همیشگیش یعنی زمان به کار برد . در صورتی که وقتی چرخش مدام ( حداقل برای چهار میلیون سال)وجود داره دیگه مفهوم شروع و پ‍ایان معنایی نداره و فقط درین موقع که با مفاهیم متافیزیکی ِ ‍پدران زردشتی و ‍پدران مهری ‍پدران زردشتی ما شروعی برای این چرخه ی تغییر نا‍ذیر همیشه گی کره زمین یا به نوعی پ‍ایانی براش ابداع کردن . تا مفهوم طبقه بندی رو ابداع کنن . تا تفاوت زمانی رو با زمانی مشابه (از نظر موقعیت زمین در فضا) درسال آینده به وجود بیارن .

بند دوم این نوشته هم که از کتاب نوروز نامه حکیم عمر خیام انتخاب کردم ِ نمونه ای از قرار داد اجتماعی پ‍دران زردشتی ما برای مفاهیمی همچون سال نو و ‍پیشکش و ‍پرستش و مفهومی به اسم پ‍ادشاه و بزرگترین بزرگان .

در حقیقت هیچ دلیلی برای ادامه رفتار قرار دادی پ‍دران پ‍دران و پ‍دران نمی بینم . همین طور درمورد عقیده زمان شناسان و منجمین در مورد سال نو و عید . و همین طور هیچ دلیل منطقی برای گرفتار شدن در این رفتار (تاکید بر روی دلیل منطقی و استدلالی) وجود نداره . به تازگی یک از دوستان هم یه جمله قصار در مورد خجستگی ایام و سال نو و اینکه آیا ما خجسته ایم یا زمانی که ما درش قرار داریم گفته که خیلی سخت فهم هستش . که در حقیقت زمان نمی تونه خجسته باشه . چون بنا به ذات زمان ِ لحظه تنها تکرار بی چون چرای لحظه ی قبل از خود و تنها بشارت دهنده لحظه ی بعد از خود است . بی هیچ کم و کاست . همچون ماشین تکرار کننده ای که اجزای این ماشین همان تولیدات خود ماشین هستند .البته نباید کارکرد این ماشین رو پ‍له ای و لحظه به لحظه تصور کنیم . نباید فراموش کنیم که مفهوم پ‍له ای و لحظه به لحظه وقتی معنی پ‍یدا میکنه که مقیاس مناسبی همچون ثانیه یا هر چیز دیگه ای دردست داشته باشیم و از اونجایی که ثانیه کسری اززمان قرار دادی شب-روز هستش که ساخته ی بشر هستش پ‍س این مفهوم وجود خارجی نداره . در حقیقت واقعی نیست . فقط قرار دادی . در نتیجه زمان دارای ساختاری پ‍یوسته ( همون ماجرای بمبی که متفقین تو جنگ جهانی انداختن وما نتونستیم از خونه فرار کنیم و مردیم رو می گم)هستش که اون وقت به جای مفهوم لحظه به لحظه برای زمان از مفهوم لحظه تا لحظه استفاده می کنیم که تو این مفهوم همون طور که تو هندسه برای نقطه بعدی رو در نظر نمی گیریم ِ اینجا هم برای هر لحظه بعد یا طولی رو در نظر نمی گیریم . ‌‍یعنی زمان روبه صورت تسلسلی از لحظات بدون بعد (طول) در نظر میگیریم . همون طور که خط رو متشکل از نقطه هایی بدون بعد . با این تفاوت که نباید به زمان دیدی خط گونه داشته باشیم . یعنی همون چیزی که تو بردار نشونش میدیم . منظورم اینه که اگه بخواهیم زمان رو تصور کنیم ِ اون رو به صورت کره هایی هم مرکز در فضای سه بعدی و نه خطی ادامه دار ( یا پ‍اره خطی) بدونیم .

ماجرای زمان و کره های هم مرکز بمونه واسه بعد که فقط یه ایده خام در مورد زمانه .

در حقیقت این لحظه ی تحویل سال می تونه هر زمان دیگه ای باشه و اون توپ ‍ میتونه هر لحظه ی دیگه ای هم شلیک بشه . ولی از همه اینها که بگذریم . سال نو مبارک !

از ارسطو تا گودل

2006-03-15T15:28:00.000+03:30

آقا ما داریم میریم سر قبر آتاترک ببینیم که وقتی ماه جلوی خورشید رو میگیره ، رنگین کمون چه رنگی میشه . کسی نیمی آد؟خیلی جالبه که ماه درست 400 برابر خورشیده و خورشید هم 400 برابر فاصله ماه تازمین ، با زمین فاصله داره . فاصله ی اینجا تا آنتالیا هم لابدباید 400 برابر یه چیزی باشه . اصلا امکان نداره بتونین حرف منو نقض کنین . اینجاست که قضیه پیوستار یا همون کوانتینیوم ( که چیزی غیر از کوانتوم اما مربوط به هش ) ساخته می شه . اینجا همون جایی که میگه اگه الان زمان جنگ جهانی دوم بود و در همین لحظه متفقین یه بمب 400 کیلویی و خونتون می نداختن و اگه فاصله ی شما تا در خوروجی 40 سانتیمتر بود و فرض کنیم اگه از در خونتون بیرون می رفتین جونتون در امان بود ، در حقیقت شما یه آدم مرده به حساب می آیین . چون فاصله 40 سانتی شما تا در برابر 400 میلیمتر و خیلی بیشتر از اینا میکرو متر و نانو متره و از اونجایی هم که فاصله مفهومی پیوسته داره و بینهایت ( نه بیشمار ) ذره به معنای فاصله بین شما و در خروجی هست و در زمان مثلا 4 ثانیه (حتی 4 سال) نمی شه بینهایت ذره رو پیمود ، پس شما قبل از فرارتون مورد اصابت بمب قرار میگیرین و میمیرین . این مطلب بدور از هر گونه بدبینی جهان شمول است و کاملا علمی و اثبات شده است . چون دیرمه و میترسم از اوتوبوس جابمونم و کسوف رو از دست بدم ، فعلا تا همینجا باشه . شاید بقیه شوتو شهر ماناوگات بنویسم شایدم از آنتالیا . راستی اصلا معلوم نیست که برگردم و هیچ چیزی پایستار و ثابت نمی مونه . فقط پیوستار .

حلیم با گوشت بوقلمون موجود است

2006-03-10T08:53:00.000+03:30

اگر بهش زل نزنی ، نمی فهمی که بهت زل زدن

اگه بهشون زل بزنی ، می فهمی که بهت زل زدن

اگه نخوای بفهمی که بهت زل زدن ، بهتره که بهشون زل نزنی

اگه بخواهی بهشون زل بزنی ، بهت زل می زنن

اگه بخواهی بی اینکه بهت زل بزنن ، بهشون زل بزنی ، کور خوندی

به ترکی بهشون می گن هشدر خان

بوقلمون رو می گم

بعضا آدم ها هم اینطوری هستن

the lunatic is on the grass

2006-03-10T08:35:00.000+03:30

امشب قراره ماه تو حیاط خونه من فرود باید
هوای نور علیبک خیلی خوبه .
انتقاد دوستان اینه که نورعلیبک رو باید نورعلی بیک بنویسیم .
من همین جورش رو دوست دارم . هوا خیلی خوبه و ستاره قطبی دیده نمی شه . عباس می گه کمربند شکارچی به سمت جنوبه . من چیزی نمی دونم .
عباس اومده خونه من نماز می خونه .
خوش به حال خدا .
عباس می گه به رضا نگو به من سه تار یاد می دی . ممکنه حسودیش بشه
هر دو تا گوسفندا خوابیدن
14 تا بوقلمون هم همین طور
9 تا مرغ و خوروس هم .
2 تا گربه خنگ هم شاید .
عباس باور نمی کنه که ممکنه گربه با خوروس بخوابه .
مسعود هم ماجرای من و تسبیه رو باور نمی کرد .
عباس می گه گربه می آد مرغا رو ......
اینا اصلا مهم نیست .
نکته مهم اینه که ولوم ضبطم درست شده (توسط مهندس عباس و به اتفاق اسپری مفتی اکبر )
این ماجرا ، حد اقل آرزوی سه سال اخیر من بود .
عباس دلش برا زنش تنگ شده .
البته نه امشب ، که دیشب
عباس به همکلاسیش گفت: زن من میشی؟
اونم گفت: نه
عباس گفت: تورو خدا
باز گفت: نه
خواهر عباس به دختره گفت: زن داداشم می شی
گفت: نه
خواهر عباس دیگه نگفت توروخدا .
بعدش مهدی افتخاری طالقانی قاپ دختره رو زد
اما دختره به مهدی هم گفت: نه
پس عباس رفت و شد شوهر دختر خالش
دختر خالش هم که دنبال بهانه بود
بیخیال کنکور و درس شد .
عباس خوشحاله .
زنش هم همین طور .
ولی از همه اینا گذشته ، هوای امشب نور علیبک خوبه .
نه تنها خوبه ، بلکه خیلی هم عالیه .
عباس می خواد با زنش دعوا کنه .
این طور که خود عباس میگه ، ولی خانومش نمی خواد جوابشو بده
این ماجرا مربوط میشه حتی به زمان دایناسور ها .
هوای نور علیبک خیلی خوبه . حتی خیلی بهتره . ستاره قطبی دیده نمی شه . و ولوم ضبط من هم خیلی درست شده . حتی از اولش هم بیشتر تر .

2006-03-10T08:33:00.000+03:30

من امروز صبح ، صبح روستا رو دیددم . صبح روستا به تپه ماهور های قشنگ باز می شه . از شهر دود خاکستری میاد به طرف شهر .تو این جمله طروف رو باید به سکون ي خوند . بعد از گرفتن 4 تا نون بربری از نونوایی روستا ، من ، بهروز با تازگی نور علیبکی توسط یه پسر بچه 3 ساله کاملا دماغو خفت شدم . یه زن و قتی رد می شد گفت : آقا یه نون بربری بده به بچه ، منم درنگ نکردم و نون رو دادم به بچه . من درحقیقت آچمز شدم . معنی این کلمه برای من اصلا مشخص نیست . عباس هم همین طور . اما آروین با این کلمه کاملا آشناست . البته من هیچ ارتباطی با این کلمه ندارم . نه سببی و نه نسبی . عباس دیشب مرد . انا لالله و انا علیه راجعون . اینجا به سردی یه تنور بربری خاموش شده ی هزاران ساله بود . خودش البته اطلاعی نداره . اما من تو صورتش می خونم . شاید هم نه . صبح روستا خیلی شلوغ بود . البته در کنار این شولوغی هر سه تا مرغام تخم گذاشته بودن . اون طور که من احساس کردم ، مرغام وایساده بودن بالا سر تخم مرغاشون و گریه می کردن . این در حقیقت ، دریافت من از صدایی بود که ارز حنجره هاشون در می آوردن . اما عباس که تخصصی در مر غ و خوروس به هم زده ، می گه خودشون هم تعجب می کنن و این (یا اون) صدا معنیش اینه که بیاین ببینیم از از من چی افتاده . تعجب ! ولی مکن می گم گریه بودش . مرغ بعد از اینکه تخم میزاره ترسو میشه . آدم چی ؟ آدم همیشه ترسوئه . اینجانب از بچه گی از آدم فضایی می ترسیدم . هنوز هم ، ولی نه زیاد . شبا که باد میاد تو حیاط من ، وقتی می پیچه تو بند رختای سیمی اوس مرتضی ، صدا آدم فضایی هایی رو که هی فس فس می کنن رو میده . من گاهن از این صدا هم می ترسم . مخصوصا اگه تنها باشم . اما نه خیلی . کمی . اوس مرتضی حیدری آهنگر ، آهنگر ده و البته همچین صاحب خونه بندست . این طور که به نظر میاد مردی عاشق پیشه است . یا اینکه حداقل با مردی عاشق پیشه ( کی می دونه شاید هم زنی!) در ارتباط تنگاتنگه . رو یکی از تاخچه های خونش نوشته :
دیشب که نامت
بر بخار شیشه نوشتم
آهسته گریست .
YADEGAR
روی در مغازش: نوشته آهنگری مرتضی حیدری
روی یه دری هم که تو خونه عمو فرشید و یحتمل کار خود اوستای خودمونه عکس یه قلب جر واجر رو کشیده و زیرش نوشته : قلب قاچ قاچ . این یکی شاید کار عمو فرشید باشه . عمو فرشید به احتمال قوی فردی بسیاربسیار داغان ست . ملغمه ای از کمونیسم و ایده آلیسم . یه ور دیگه درش هم نوشته :
بیستون را عشق کند و
فرهاد شهره شد .
البته مصرع دوم رو درست یادم نیست . اما خلاصه مضمونش این بود . تازه این بهتره چون اسم زنه عمو فرشید هم همینه .
خیلی جالبه به طور کاملا نامحسوس ، حتی نا محسوس تر از کنترل نامحسوس ترافیک ، خیلی چیز ها ( و بعضا همه چیز ) با هم چفت می شن . ردیف . اما این دال بر هیچ چیز یا هیچ نیرو یا هیچ ایده آلی نیست . با این حال همیشه اوضاع بر عکس اون چیزی که ما می خواهیم میشه . خوب میشه ما هم بر عکس برعکس خودمون بخواهیم تا بشه مثل چیزی که اتفاق می افته . البته این نوعی تساحل و تسامح احمقانه ی خود ساخته ست . آدم ( حد اقل منو ) یاد ماجرای کبک و برف می ندازه . تو چی عباس ؟

tell me truth , tell me why

2006-02-24T09:50:00.000+03:30

ببینم کسی هست که بدونه چرا هر وقت یاهو مسنجر رو می بندیم میگه میخوام برم اون پایین کنار ساعت 11:25 . هر روز که 1440 دقیقس چرا 11:25 تازه 11:25 صبح یا شب ؟ امروز یا فردا ؟ سال 365 روزه و الان مثلا چیزی حدود 10 سال از اختراع یاهو مسنجر میگذره . ساعت 11:25 کودوم سال رو میگه ؟ اینجوری فضای احتمالمون خیلی گنده میشه . حتی این یاهو مسنجر هم با تمام ادعاش نمی تونه حرفی بزنه که آدم بتونه یه کلمه حرف حساب ازش بفهمه . آخه غیر دقیق بودن تا کی ؟ آخه رو باد هوا حرف زدن تا کی

dont forget your dreams

2006-02-12T13:22:00.000+03:30

ATTENTION : PLEASE DO NOT FLY BELOW THE STANDARD ALTITUDE.

2006-01-29T20:55:00.000+03:30

اینها مطالبی است که از یکی از نسخ خطی که در کتابخانه مرکزی دانشگاه لایدن هلند موجود است کپی برداری شده .

این مطلب رو از این جهت نوشتم که تو اون نسخه که به "مقامات خواجه آروین گزوینی" مشهوره نام بهروز نامی هم برده شده که خیلی هم شبیه اسم منه و برام جالب بود . البته گفته شده که مطالب این نسخه خطی به طور متواتر از منابع دیگری هم بازگویی شده و احتمال اینکه کذابین با همدیگر تبانی کرده باشند محال ممکن است . پس به صحت آن اعتباری هست بسا بسیارا . از روی یه گراور هم که تو همون کتابخونه پیدا کردم تصویر خواجه آروین گزوینی رو بازسازی کردم . تو این متن دوبار از واژه منحوسی استفاده شده که من خواستم به خاطر امانت داری اونو حذفش نکنم . البته احتمال داره معنای اون واژه در اون زمان سوای معنای امروزیش باشه که در این مورد کارشنایان فن باید نظر بدن .

و اما اون متن :

آورده اند روزی خواجه آروین گزوینی از بهر علافی سر به گلستان وبلاگ ها گذاشته و بین طریق از وبلاگ حاج ذبیح الدین بهروز

نیز دیدن فرمود...علی رغم تنقر از حاج ذبیح الدین به وی مکرارا کامنت ارسال داشتی تا صبر از وی بریدندی...حاج ذبیح نیز مرتبا از وبلاگ خواجه دیدن فرمودی و از خود کامنت های ممدوح ابراز کردندی تا آنکه پای شیخ امیرحسین غوربان نیز بر این وادی گشوده گشتی و از برای خواجه و حاج ذبیح الدین کامنت ابراز نمودی و از در مصالحه وارد شدندی تا ...اما اراده ی خواجخ فزون تر بودی و اظهارات وی را به خایه ی یسار نیز حساب نداشتی تا اینکه....(مقامات خواجه آروین گزوینی/جلد هفتم/ص 1345)

تا اینکه روزی شیخ غوربان بر آن شد که از کم و کیف حادثه آگاه گردد...به لباس غیر در آمد و از تحت السان خواجه داستان را فرو کشید...خواجه آروین لب به سخن گشود که من و شیخ امیرحسین غوربان دو یار بستانی بودیم که ما را روابط حسنه ای بود...گهگاه شیخ غوربان مرا سوار بر مرکب خویش می نمودی و به منزلگه رساندی و در این راه هیچ مضایقت ننمودی تا اینکه روزی نایب سمانه خاتون عزم بر تهنیت عید میلاد خواجه نمود و از برای وی طرفه ای مهیا دید تا به رسم کادو به خواجه ببخشد و خواجه نیز به پاس این کرامت بی کران وی را به مطعم "بوف" در شارع ولی عصر دعوت کردی و در این راه گل ثمین بانو نیز چتر رفاقت را گشودی و همراه نایب خاتون و خواجه به مطعم شدندی و کش لقمه میل کردندی...در ایام آتی ،کلاغان خبر چین و طوطیان شکرشکن خبر این دیدار را به شیخ امیرحسین غوربان رساندی و وی از جای بشد و سخت بر آشفت...با خود گفت که اینان چگونه مردمانند که نمک خورند و نمکدان شکنند...و بر خواجه آروین تهمت آورد که پنهانی قصد تضریب مخ نایب سمانه خاتون را داشته...لیکن شهره ی عشق نا کام شیخ غوربان و نایب سمانه خاتون تا به اقلیم چین نیز پیچیده بود و وی از این سو بر آشفته بود که موضوع بلند کردن زید خلق در بین است...لیکن شیخ به سبب نبود شواهد مکفی ، طریق زعارت پیشه کرد و در خفا با حاج ذبیح الدین بهروز به بدنامی از خواجه سخن راند....خواجه چو بشنید سخت متاثر شد و کلیه مراودات دیپاماتیک بین خواجه آروین و شیخ غوربان بر آب شد...تا به روزی که خواجه در بوستان بلاگ اسکای مشغول مطالعه ی وبلاگ ها بود و از روی تصادف از برای شیخ غوربان لیک فرستادندی...شیخ با دبدن پیغام سخت خشنود شد و از برای خواجه کامنت ارسال داشتی اما شیخ آن را به خایه ی یسار نیز محاسبه ننمود و آن را محلی از اعراب نگذاشت...پایان باب اول(مقامات شیخ آروین گزوینی/جلد هفتم/ص 1347

اکنون تو بگو ای حاج ذبیح الدین بهروز که طریق انصاف و جوانمردی چیست؟(انتظارالجواب /خواجه آروین//باب هشتم/ص 987

2006-01-19T09:41:00.000+03:30

شلوارا ، بلوزا ، چند جفت جوراب که لابد یکی شون مال یه پسر دماغوی 6 ساله است ، دو تا روسری و سه تا دسمال . همشون عمودی از طناب رخت آویزون . عمودی . طنابی که افقی از این ور ایوون تا اون و ر ایوون کشیده شده . افقی . طناب با دو تا میخ که افقی تو دیوار فروشون کردن و سرهاشون رو عمودی خم کردن . افقی-عمودی . دو تا دیوار ایوون که خیلی عمودی روبروی هم هستن . عمودی روبرو . دیواری که از یه عالمه آجر که افقی روی هم چینده شده ساخته شده . افقی روی هم. از روبرو خونه مثل یه قوطی کبریت که عمودی روی زمین ، روی خط افق . عمودی روی افق. از بالا که نیگاه بکنی یه عالمه خونه که سرتاسر شهر ساخته شده . تا بینهایت . اما من دختر خوشگل همسایه رو وقتی داشت رختا رو روی طناب پهن می کرد دیدم .نه عمودی بود نه افقی .

2006-01-02T00:45:00.000+03:30

افلاطون سر در آکادمیش نوشته بود اگر حساب و هندسه نمی دانید وارد نشوید. من میگم که اگه دانشجوی فنی مهندسی نیستید نخوانید . ( به نقل از برنامه نویسی سوئیسی به زبان (MAT LAB Ver 6,32

رفقا دیشب یه ماتریس با برنامه مطلب طراحی کردم که البته اهمیت این مطلب اینه که این ماتریس 642 در 642 بود و412164 تا عضو داشت و کارش این بود که حروف الفبای فارسی رو میچید کنار هم دیگه و یه سری کلمه درست می کرد . وقتی از خروجیش پیرینت گرفتم شد یه کتاب 280 صفحه ای که روش نوشته بود خرمگس . زنگ زدم این مطلب رو به دوست خوبم اتل لیلیان وینیچ ایتالیایی گفتم . باور نکرد . هر چی قسم و آیه خوردم باور نکرد . تازه مطلب به همین جا تموم نشد . وقتی که تو برنامه مطلب به جای حروف فارسی ، الفبای اینگیلیسی روگذاشتم و دوباره از نتیجش پیرینت گرفتم ، دوباره شد یه کتاب 280 صفحه ای که روی جلدش نوشته بود
Gadfly
گوشی تلفن رو برداشتم و دوباره به دوست خوبم اتل لیلیان وینیچ ایتالیایی زنگ زدم و مطلب رو بهش گفتم . باز باور نکرد و گفت که امکان نداره . هر چی من قسم و آیه خوردم اون باور نکرد . منم اونقد خوردم و خوردم که ترکیدم و مردم .مردم کوچه و بازار هم فرداش شایعه کردن که مردی که مطب تازه ای رو از قابلیت های مطلب کشف کرده بود بر اثر پرخوری مرد .اما من هنوز اینجا م و دیروز کشف کردم که میشه با مطلب مطلبی رو ساخت و توسط مطلب اون مطلب رو به هر زبان دلخواه دیگه ای ترجمه کرد و هر چی این مطلب رو به اتل لیلیان وینیچ میگم باورش نمی شه . خیلی زن یه دنده ای این اتل لیلیان وینیچ ایتالیالی .

تغییرات نقشه بین الملل و مواضع ایران

2005-12-12T05:29:00.000+03:30

رئیس جمهور محبوب و منتخب جمهوری اسلامی ایران ، آقای دکتر محمود احمدی نژاد در خلال مراسم اجلاس سران کشورهای اسلامی و در طی مصاحبه ای که با شبکه خبری العالم داشته اند پیشنهاد مبنی بر تاسیس کشور آلمائیل و یا اترئیل به جای دو کشور آلمان و یا اتریش داده اند. به نفل از تیتر یک روزنامه شرق مورخ 1384/9/19ایشان در طی مصاحبه فرمودند :"مگر نه اینکه کشورهای اروپائی اصرار دارند در جنگ جهانی دوم یهودی کشی راه انداختند. حال اگر این اعتقاد ظلم به یهودیان وجود دارد قطعه ای از اروپا را در اختیار رژیم صهیونیستی گذاشته شود و هر دولتی را که می خواهند تشکیل دهند ، ایران هم از آن حمایت می کند". البته منابع غیر رسمی نیز گزارش داده اند که قرار است میزان یک سوم از تولید ناخالص ملی کشورمان برای تاسیس کشور جدید المائیل ویا احیانا اترئیل به منظور حمایت جمهوری اسلامی ایران و نشان دادن حسن نیت ایرانیان در قبال این مسئله ، به دولت آن کشور اهدا شود . البته متاسفانه در این خبر هیچ حرفی از جای خالی رژیم صهیونیستی در مکان فعلی آن بعد از انتقال به کشور آلمان داده نشده است . جامعه بین الملل در حال بررسی قرار دادن جایگزین در جای خالی این رژیم است . به نقل از همین منابع کمیسیون آموزش و پرورش مجلس شورای اسلامی و همچنین دفتر طرح و برنامه ریزی برنامه درسی وزارت آموزش و پرورش در حال بررسی عواقب این پیشنهاد هستند . به گفته رئیس این کمیسیون متاسفانه رئیس جمهور طبعات این مطلب را بررسی نکرده اند . به گفته رضائی ، بعد از انتقال رژیم صهیونیستی ، تمامی کتاب های جغرافیا از سطح مدارس جمع آوری می شوند و کتاب های جدید با نقشه جدید اروپا در سال آینده تدریس خواهند شد . سازمان گیتاشناسی کشور نیز از این پیشنهاد استقبال کرد چرا که از این پس تمامی اطلس ها و نقشه های اروپا و جهان از اعتبار ساقط شده اند و این سازمان اقدام به چاپ نقشه های جدید خواهد کرد . گفتنی است تعدادی از دست اندر کاران صنعت چاپ وصادرات اقدام به چاپ این نقشه ها در سطح انبوه و صادر کردن آنها به کشور های همجوار و در آینده به اروپا و آمریکا و سایر نقاط دنیا کردند . سازمان مسکن و شهرسازی نیز بعد از استقبال از این طرح آمادگی خود را برای مشارکت در ساخت خانه های مسکونی و شهرک های صهیونیست نشین در جنوب آلمان و غرب اتریش اعلام کرده است . مدیر عامل بانک مسکن نیز از آمادگی این بانک برای پرداخت وام بلند مدت مسکن با بهره 1.5 درصد به تمامی شهروندان رژیم صهیونیستی خبر داد. به نقل از برخی منابع بنیاد مستضعفان و جانبازان و کمیته امداد امام خمینی نیز از اختصاص بودجه ای برای شهروندان مستضعف و قشر کم درآمد رژیم صهیونیستی برای ساخت خانه های مسکونی در آلمائیل و یا احیانا اترئیل خبر دادند . از دیگر سازمان های حمایت کننده این طرح می توان از جهاد کشاورزی ، کمیته بازسازی شهر بم ، شورای اسلامی شهر ساوه ، وزارت مسکن و شهرسازی ، جمعی از معلمان شهر زیبا کنار ، انجمن پزشکان زنان و زایمان ، کمیته بررسی علل سقوط هواپیمای سی-130 ، کمیته بررسی قتل های زنجیره ای ، مسئولین بخش سانتریفوژ پایگاه اتمی نطنز و هیئت رفع اختلاف اهل سنت شهرستان خاش نام برد . گفتنی است جزئیات دقیق و نحوه انتقال و استقرار این رژیم متعاقبا از طرف معاون بین الملل دفتر ریاست جمهور به عموم هم میهنان و مسئولین رژیم

صهیونیسیتی و جامعه بین الملل اعلا م خواهد شد . در ادامه خبر طرح شماتیک این پیشنهاد به سمع و نظرتان می رسد

بعد از اعلام این خبر و دریافت فکس آن توسط روابط عمومی مجلس شورای اسلامی ، برخی ا

ز نمایندگان که هنوز در حال بررسی علل ناکامی سومین وزیر نفت پیشنهاد شده از طرف رئیس جمهور بودند خبر از بردن لایحه ای به صحن علنی مجلس مبنی بر باز پس گیری نواحی شمال غربی کشور از روسیه فدراتیو از طریق تاسیس کشور جدید ایران در آن کشور خبر دادند . این نمایندگان که تعدادی از نمایندگان منتخب تهران نیز در بین آنها دیده می شوند گفتند به علت اینکه قسمت های از ایران تحت معاهده ننگین ترکمان چای از خاک ایران جدا شدند و تحت مالکیت شوروی درآمدند ، بعد از این پیشنهاد رئیس جمهور درخواست تاسیس کشور جدید ایران در مرکز مسکو و به منظور احقاق حقوق از دست رفته کشور خود شدند و البته هنوز جزئیات این طرح به دست ما نرسیده است . گفته می شود که با این پیشنهاد عملی رئیس جمهور ایران شور و اشتیاق خاصی بین مردمان سایر کشورهای جهان که زمانی حقوق آنها از سوی کشورهای دیگر مورد تعددی قرار گرفته ایجاد کرده است . به عنوان مثال مردم ویتنام درخواست تاسیس کشور جدید ویتنام در خاک آمریکا و مردم مکزیک درخواست تاسیس کشور جدید مکزیک در اسپانیا کرده اند . و البته تمامی آنها از رئیس جمهور محبوب و مردمی ایران درخواست پیگیری خواسته های خود و همچنین حمایت دولت جمهوری اسلامی ایران از طرح هایشان را کرده اند که با توجه به شرایط اقتصادی چشمگیر و اوضاع سیاسی موفق ایران به

احتمال قوی رئیس جمهور تمامی آنها را زیر چتر حمایت خود قرار می دهد

ب.ذ.

و او در روز هشتم آفریده شد

2005-12-01T00:38:00.000+03:30

من در همین جایگاه متهم شماره اول اعتراف می کنم که چیزی جز نیکی (والبته کمی ادا و اطوار و...) از اون لر دوست داشتنی ندیدم.
این پیغام ظرف مدت 15 دقیقه به طور خود کار بعد از نوشته شدن از بین می رود . و همین طور کامپیوتر شما و خود شما
و ایران و همین طور تمام خاور میانه
که در این صورت آریل شارون نگرانی از بابت ایران و سلاح یا صلاح اتمی نخواهد داشت
و البته بعدش هم تمام کره زمین و بعدش هم تمام گیتی و هستی و نیستی
و فقط خدا می مونه
که البته اگه خدایی وجود داشته بااشه
که عمو کارل می گه وجود نداره (لابد ما هم باور کردیم دیگه)
و بعدش هیچی دیگه نمی مونه
و بعدش جهان از هیچ آفریده میشه
و لابد یه هفت روزی طول می کشه
و بعدش لابد تو اون یکی دنیا میان میگن که
و در آغاز هیچ نبود
و فقط
کلمه بود

راستی تو کودوم کافی شاپ میری ؟

2005-11-28T18:07:00.000+03:30

می گن فرانسه مهد دموکراسیه
می رن به کافی شاپ و قهوه فرانسه می خورن
بلکه به دموکراسی این کشور کمکی کرده باشن
رفقا ، فرانسه تو آتش سوخت
حالا نوبت قهوه عرب

Savaian moments

2005-11-11T21:25:00.000+03:30

به لحظه ای می رسی که در اون لحظه احساس می کنی دنیا لحظه ای دیگه پا بر جا نیست و درست لحظه ای بعد سنگی رو سنگی پا بر جا نمی مونه
و این حالت برای تمامی لحظات بعدی تو صادقه
و لحظه تحقق احساس تو از این لحظه به لحظه بعدی و از لحظه بعدی به لحظه بعدیش منتقل می شه
و همین طوره که دنیا تا ابد پا بر جا می مونه
ولی برای تو فقط لحظه ای
لحظه ای دیگه و لحظه ای دیگه و لحظه ای دیگه
تا ابد

you reach a moment
that
you feel there won't be more moment
universe is going to vanish in a moment
and won't be any more cratures
just after a moment
and you have the feeling all the other momnets
but
the moment of fulfilling your feeling
will postponed from this moment to the next
and from the next to its next and...
this is how the universe is gioing to be firm all the moments
but just a moment for you
a moment and a moment and amoment ....
right up to the end

2005-11-11T06:57:00.000+03:30

اولین پست از ساوه با تلفن خودم !چه کیفی داره

2005-11-02T11:01:00.000+03:30

life is random
play it shuffle

يا مكالمه هاي من با خودم Savaian Effects

2005-10-14T20:17:00.000+03:30

فئودور با عجله رفت سراغ زاك و از او پرسيد : مسئله چيست زاك؟

زاك هم در حالي كه گوئي منتظر بود تا فئودور بيايد و اين سوال را از او بپرسد جواب داد : مسئله؟ كدام مسئلة؟

....فئودور احساس كرد كه زاك مسئله اي را از او پنهان مي كند و با ناراحتي فرياد زد : زاك

.فريادي كه معناي آن اين بود كه ، زاك خودت را به آن راه نزن

. زاك هم كه ديد ديگر مسئه رو شده است گفت : مسئله؟ مسئله همين است . مسئله دقيقا اين است كه مسئله چيست

هفته دفاع مقدس مبارک باد

2005-09-20T21:24:00.000+04:30

شهیدانمان را بر تیر های چراغ برق شهرمان تصویر کرده اند
17 سالگانی که حتی خط پشت لبانشان
هنوز به سبزی هم نمی زد
گفت رهبرمان آن طفل سیزده ساله است

آه ، ستارخان کجایی
آری تورا صدا می زنم
کنون بر خیابانت عکس شهیدانمان است
و واهمه ام از آن است که آیا آن طفل
حتی دیکته صحیح نارنجک را نمی دانست ؟

آه ستارخان کجایی
آری تو را صدا می زنم
که بعد از تو
سرداران این شهر کودکان 17 ساله ای هستند که
همین دیروز ، پشت دیوار خرمشهر
توپ فوتبالشان را زمین گذاشتند و
کلاشینکف دست گرفتند
تقدسی که 17 سالگان ساختندش
آه ، ستارخان کجایی

2005-09-19T12:48:00.000+04:30

سیسات گر سوار است و سمندی تندرو دارد
حقیقت چون کمندش , چرخ گردون در گرو دارد
رذیلت گرچه پیش ضلم سر خم کند شاید
فضیلت گردنی در عین ذلت خم نشو دارد

smoke if wanna be healthy !

2005-09-12T10:59:00.000+04:30

کی گفته که سیگار برای سلامتی انسان بده؟ هیچ هم اینطور نیست و اصلا سیگار در جهت حفظ سلامتی انسان اختراع شده. چه طور ؟ می گم . مثلا وقتی شبا می رم خونه بهزاد تا فیلم ببینیم , مثلا “fidel is a commandant” که معنی فارسیش میشه "فیدل فرماندست" که این آقای اولیور استون ساختتش , بهزاد همه سیگارهاشو میکشه و تموم میکنه و صبح که از خونشون در میایم یه پل عابر برقی هست دم خونشون که باید از روش رد بشیم اما چون سیگار های بهزاد تموم شده باید 15 دقیقه پیاده راه بریم تا به یه روزنامه فروشی برسیم وازش سیگار GAULOSISE فرانسوی بخریم .و بعدش هم 25 تا پله رو که برای زانو کاملا مفید هستن بالا بریم و از روی یه پل عابر معمولی رد بشیم و از 37 تا پله پایین بیایم و بریم اونر اتوبان همیشه خلوت همت . بقیه اش هم دیگه ربطی به مزایای سیگار و فایدش برا سلامتی نداره وگرنه تعریف می کردم . پس دیدیم که سیگار بهترین دلیل برای رفتن به پیاده روی صبح گاهی و استفاده نکردن از پله برقی

2005-09-04T09:29:00.000+04:30

روز های بعدی هم گذشت . هر روز ماجرا و دوستای تازه. اتفاقات و آدمهای جدید . یکیشون اولیویر اهل فرانسه بود که دو سال تو پاکستان و افغانستان و اون منطقه ها زندگی کرده بود , زمینی وارد ایران شده بود , دو هفته شیراز و اصفهان رو گشته بود و زمینی وارد ترکیه و به رین بو ملحق شده بود . شخصیت جالبی داشت و از مردم اسماعیلی افغانستان و سنی های پاکستان تعریف می کرد . می گفت یه منطقه کوهستانی بین افغانستان و پاکستان هست که اونجا مردمی بدون دین زندگی می کنن و این موضوع خیلی تعجب بر انگیزه . می گفت تو اون منطقه مردم دقیقا هیچ دینی ندارن و به علت دور بودنش از خیلی از شهر ها از آداب و سنن و مسائل دینی خبری نبود و همچنین زنان اون منطقه هیچ گونه حجاب خاصی نداشتن که برای کشور اسلامی مثل افغانستان غیر عادی بود . و از شیرازو تخت جمشید و حافظیه می گفت .

روز های آخر بیشتر به گرفتن یادگاری و نوشتن خاطرات گذشت . عکس می گرفتیم و تو دفتر های هودیگه یادگاری می نوشتیم . فضا , حداقل برای ما ایرانی ها کاملا حضن انگیز و ناراحت کننده بود . روزای آخر ای میل رد و بدل می کردیم و اونهایی که علاقه داشتن که به ایران بیان برای گرفتن دعوت نامه ازمون می پرسیدن . ماها هم با کمال میل می گفتیم که این کار رو براشون می کنیم و تعدادی از اون ها هم برای برنامه آگوست که تو آلمان بود ازمون دعوت کردن که تقریبا برا هیچ کدوم ما ها امکان پذیر نبود . البته من کمی تلاش کردم برای این موضوع اما هزینه زیادی داشت و منصرف شدم.

بعد از برنامه Full Moon صبح ساعت 3 بعد یه شب کاملا به یاد موندنی دور آتیش کمپ رو به اتفاق 4 تا روس ترک کردم . اون شب هیچ کس نخوابید و تقریبا تمام رین بو دور تیش نشسته بودن و از هم دیگه خداحافظی می کردن و صحبت های آخرین لحظه ها .

بعد از رین بو به آنتالیا رفتیم . سه شب تو خونه دو تا پسر ترک که سال قبل تو روسیه مهمون دوستای روس ما بودن , موندیم. دو تا دانشجو که کاملا با دست و دلبازی ازمون پذیرایی می کردن . از آنتالیا به اتفاق رفتیم به استانبول تا دوستای روس با هواپیما برگردن به کشورشون . سه شب هم تو استانبول تو پارکی چادر زدم خوابیدم . غذام هم کنسروهایی بودن که از ایران برده بودم . در حدود 30 تا کنسرو .از استانبول به آنکارا رفتم و شب اول رو تو پارک مرکزی شهر خوابیدم . ظهر روز دوم یکی از رین بویی ها رو دیدم . لارس مرد آمریکایی-فنلاندی که خودشو فرانسوی می دونست و تو نروژ زندگی می کرد و به من یه اسکناس هلندی یادگاری داد . لارس فوق لیسانس فلسفه از دانشگاه Yale داشت و تو خیابون ساز می زد تا برای کنسرتی که اون شب تو یکی از سالن های آنکارا بود پول جمع کنه که البته بعدا فهمیدم که کنسرت یه گروه آمریکایی که خوانندش از دوستای صمیمی لارس بود و بلیط مجانی داشت. نصف روزی من هم باهاش تو خیابون های آنکارا ساز زدم و عصر وقتی رفتیم به محل کنسرت اونجا معلوم شد که کنسرت به علت فروخته نشدن بلیط ها , کنسل شده . شب رو با هم تو مسجد Goja teppe jami خوابیدیم . موقع پخش اذان از بلند گوی مسجد لارس بلند می شد و به مسجد ادای احترام می کرد و موقع خوردن غذا مراسم خاصی رو برگزار می کرد صبح از هم جدا شدیم و من به سمت خونه راه افتادم . نمام مسیر از کمپ تا آنتالیا (35), از آنتالبا تا استانبول (718)و از استانبول تا آنکارا(449) رو با هیچ هایکینگ اومده بودم و البته از آنکارا تا مرز (1225)رو هم همین طور که کل مسیر اتواستاپ زدن من شد 2427 کیلومتر که تمام این مسیر رو 40 کیلومتر به 40 کیلومتر طی کردم به غیر از 500 کیلومتر از مسیر آنتالیا به استانبول که با ماشین دو تا جوون یه ضرب رفتم و مسیر آنکارا تا مرز چهار روز طول کشید و البته تو این مدت و مسیر طولانی تقریبا تمام شهر های کوچیک مسیر رو دیدم و توقف کوتاهی توشون کردم و با مردم خیلی زیادی حرف زدم . اکثرا هم راننده ها و مردم کوچه و بازار بودن و خیلی چیزها از فرهنگ مردم عادی ترکیه دستگیرم شد .

ببخشید اگه خیلی طولانی شد و سرتون درد اومد و از توجه تون متشکرم .

2005-09-04T09:28:00.000+04:30

اتوبوس تورهای اروپایی ها دسته دسته پیر مرد و پبر زن رو میاوردن به زیارت حضرت مولانا . ساعت 6 با بسته شدن موزه از اونجا اومدم بیرون و همون طور که اون دو تا ترک گفته بودن ، دم در منتظرم بودن . دوربینم که دوربین کانون اتوماتیک بود خراب شده بود و راه افتادیم برای اینکه ببینیم چی کار میشه کرد . بدترین حادثه برای یه آدم کم حافظه اینه که تو سفردوربینش خراب شه .هیچ تعمیر گاه دوربین معتبری باز نبود و فقط تنها کاری که تونستم بکنم این بود که تو تاریک خونه یه آتلیه نگاتیو قبلی رو از تو دوربین در بیارم . به اتفاق اون دو تا ترک رفتیم به یه آژانس مسافرتی و یه بلیط برای ساعت 1:45 صبح به سمت آنتالیا رزرو کردیم و بعد رفتیم سراغ گردش داخل شهر .اتفاق جالبی ، افتاد تا اون لحظه اونا نمی دونستن که من ترکی هم بلدم . البته خودم از روی شیطنت معلوم نکرده بودم . و اون ها هم زیر لب برای خنده به من ناسزا می گفتن . البته ماجرا کاملا برای خنده بود و قصدی نداشتن و بعد از 45 دقیقه گردش تو شهر برگشم و باهاشون ترکی حرف زدم . هر دو تاشون یکه خوردن و سرخ وسفید شدن . پرسیدن که من حرفهایی رو که تا اون لحظه به هم دیگه گفته بودن رو فهمیدم یا نه و من هم به ترکی گفتم که کلمه به کلمه شو . اون ها هم کلی خجالت کشیدن ومعذرت خواهی کردن و من هم گفتم که من هم گاهی با دوست های صمیمی خارجی ام تو تهران همچین کاری می کنم و اشکال نداره .

تو خیابون اصلی شهر که بودیم یه ماشین در حالی که داشت دنده عقب می گرفت خورد به من و من از این حرکت راننده واز این که تو جایی که پر از عابر پیاده بود با سهل انگاری رانندگی می کرد ناراحت و عصبانی شدم و خواستم برم سراغ راننده و بهش این موضوع رو گوشزد کنم . اون دو تا جوون که از عصبانیت من با خبر شده بودن از جیبش دو تا کارت در آورد و رفتن سر وقت راننده و اون هم بعد از دیدن اونا کلی ترسید و از من معذرت خواهی کرد ، ازشون پرسیدم که اون کارت ها چی بودن و وقتی نشونم دادن فهمیدم که اونا عضو پلیس مخصوص ترکیه بودن . حوالی ساعت 8 از هم دیگه جدا شدیم . گفتن که باید برن خونه و به زن و بچه هاشون برسن . از من یادگاری یا به قول خودشون حاطره خواستن (همون خاطره ، تعداد خیلی زیادی کلمه مشترک تو زبان فارسی و ترکی هست که با کمی توجه کاملا قابل شناسایی هستن ، مثلا تو تمامی کلماتی که خ دارن ، خ به ح تبدیل شده ) تو جیبم یه 50 تومنی و یه هزار تومنی بود . خواستم اونا رو بدم گفتن که نمیشه . ازم سکه ایرانی خواستن ، هر چی گشتن چیزی تو جیبام نبود . اتفاقا چند تا بلیط حافظیه شیراز که دو هفته قبل از اینکه بیام ترکیه تو جیبام بود . روشون اسمم و تاریخ رو نوشت و به عنوان حاطره (خاطره) دادم بهشون . اونا هم اسم و آدرسو شماره تلفنشونو بهم دادن تا اگه دوباره اومدن قونیه برم پیششون . بعد از اینکه ازشون جدا شدم رفتم سراغ پارک اصلی شهر قونیه . نکته جالب در مورد مردم ترکیه این بود که وقتی تو خیابون راه می رفتن آرنج همدیگه رو می گرفتن و مثل عاشق و معشوق راه می رفتن و این موضوع در مورد همه بود . حتی گاهی اوقات دو تا پیر مرد رو میدیدم که این طوری راه می رفتن یا مثلا دو تا بچه دبستانی که از مدرسه می رفتن خونه . بنظرم یه جوری اتحاد و دوستی محکم بینشون بود . آخر شب هم بعد از اینکه همه مرکز خرید ها و بازارچه ها و پارک های باز مرکز شهر رو گشتم رفتم به سمت اتوگار . اتوبوس سر وقت راه افتاد و صبح ساعت 5 رسیدم به AK SEKI . تا ایبرادی رو با ماشین شهردار ایبرادی (!) اومدم و از اونجا تصمیم گرفتم مسیر 35 کیلومتری تا کمپ رو از تو کوه ها میون بر بزنم . از احالی شنیده بودم که راه میون بر ولی خیلی متروک هست که از تو کوه هاست و میره به محل کمپ . اول مسیر از میون خونه های ویلای مردم بورژوا می گذشت . بعد از 30 دقیقه بکری مسیر مشخص ترشد . جادهی خیلی خوبی بود که برای هر نوع سواری مناسب بود اما کاملا دست نخورده و استفاده نشده . تا ساعت 11 راه رفتم و جای مناسبی رو برای چرت زدن بالای یک درخت پیدا کردم . بالای درختی تختی گذاشته بودن که تو این مسیر بی تردد کاملا غیر عادی بود . در طول مسیر چند چشمه خوب بود . در ترکیه تمام چشمه ها دارای سکو هستند . تمام چشمه ها را مردم و به هزینه شخصی و اکثرا پدر و مادر جوانانی که بنا به دلایلی جوان مرگ شده اند به یاد فرزندانشان ساخته اند و روی سکوی آن ها هم اسم و مشخصات سازنده و فردی که سکوی به یاد او ساخته شده و سال ساخت سکو و شماره ثبت چشمه حک شده و این نشان دهنده وجود سازمانی که مسئول چشمه ها و رودخانه های کشوری بدین پر آبی که جای جای آن چشمه هست می باشد . بعد از گذشتن ازبین جنگلهای بکر و دست نخورده کاج و سوزنی برگ و کوه های قشنگ ، حوالی 3 بعد از ظهر به کمپ رسیدم . بعد از خوش آمد گویی دوستان به من و احوال پرسی و تعریف کردن ماجراهای سفر کوتاه من به قونیه ، مشغول خوردن غذای باقیمانده غذای آن روز شدم .

2005-09-04T09:26:00.000+04:30

روز دهم من برای دیدن قونیه و مقبره مولانا جلال الدین بلخی , رینبو رو ترک کردم . البته متاسفانه کسی باهام نیومد و تنها رفتم . صبح زود با ماشین یکی از اهالی باشلار که مردم رو به ازای 5 لیر ترکیه به ایبرادی می برد ، کمپ رو به همراه 3 دختر ترکیه ای و یه زن نروژی-ترک , ترک کردم . دخترای ترک یه جورایی برا اردو اومده بودن و اصولا رینبویی نبودن . با کرم ضد آفتاب و اسپری ضد عرق و لباس های شیک و پیک اومده بودن . اون زن نروژی البته کاملا یه رینبویی بود . تو تمام مسیر بحث سیاسی ضد امپریالیستی می کرد . اصولا تمام رینبویی ها شدیدا از هر گونه محصول و فرهنگی که مربوط به امپریالیسم و شیطان بزرگ (آمریکا ) باشه به شدت بیزارن . اون زن که متاسفانه اسمشو نپرسیدم به دخترای ترک می گفت که اگه میخواهین سیگار بکشین ، سیگار SAMSON که مال خود ترکیست رو انتخاب کنین ، نه MONTANA و WINSTONE . اگه می خواهین نوشابه بخورین ، نوشابه ترکیه ای بخورین نه COCA COLA.می گفت که لباس مارک NIKE نپوشین .تقریبا تمام رینبویی ها یه همچین فرهنگی دارن . یه بار که با یکیشون تو آنکارا رفتیم کافی نت از اینکه اونجا MOZILLA به جای INTERNET EXPLORER بود خیلی خوش حال شد و در حالی که داشت از MOZILLA استفاده می کرد زیر لب به BILL GATES بد و بیراه می گفت . و به من می گفت که یک چیز در مورد کشورشما , ایران , تحسین بر انگیزه و اون اینه که COCA COLA و MC DONALDS ندارین که البته بهش گفتم که مک دونالدش درسته اما کوکا کولا داریم با label فارسی تحت لیسانس کوکا کولای آمریکا !

استدلال اون زن این بود که اگه تک تک ما به جا استفاده از محصولات امپریالیستی از محصولات کشور خودمون استفاده کنیم ، این کمکی میشه به تولید کننده داخلی و جلوی پیشرفت امپریالیسم رو می گیره . و البته می گفت که قبل از این کار باید فرهنگ مصرف گرایی که تو مردم کشورهایی مثل ترکیه خیلی زیاده و تو کشورهایی مثل ایران داره روز به روز زیاد میشه رو کنار بزاریم و جلوش رو بگیریم . تو راه متوجه شدم که یکی از اون دختر که من خیال می کردم باید دختر دبیرستانی باشن ، که البته در مورد دوتاشون درست بود ، دانشجوی دکترای فلسفه بود و داشت رساله دکتراشو در مورد هرمونتیک می نوشت و اسمش الیف (Elif)بود . وقتی معنی اسمش رو پرسیدم گفت که به معنی فرد قد بلند و البته حرف اول الفبای عربی . معلوم شد که همون الف خودمون .تمام مسیر ایبرادی تا ak seki رو درمورد این مطلب که آیا جمله سیاست ما عین دیانت ماست و دیانت ما عین سیاست ما میتونه به درد جامعه های امروزی ایران و ترکیه می خوره یا نه صحبت کردیم. جالبه که خیلی از طرز فکر ها و افکار یه دختر ترکیه ای می تونه شبیه به افکار جوون ها ی ما باشه . بهش گفتم که چه طور 8 سال پیش 20 میلیون نفر به خاتمی رای دادن و و البته هرسال امیدشون ازش کمتر و کمتر شد تا اینکه مردم پی بردن که اونم آخوندی بیش نیست و این وسط دانشجوهایی و دانش آموز هایی که تو این دوران دانشجو و محصل بودن خیلی از هیجاناتشون رو از دست دادن و گفت که تقریبا یه همچین پروسه ای هم درمورد جوون های ترکیه ای اتفاق افتاد .

حدودای ساعت 11 ظهر رسیدیم به سه راهی . اونجا راهمون از هم جدا می شد . بعد از خداحافظی جانانه از الیف با یه اوتوبوس به 15 لیر به سمت کونیا یا همون قونیه خودمون راه افتادم . از کمپ تا اونجا خرجم شده بود 8 لیر . حوالی 4 عصر رسیدم ترمینال یا به قول ترکیه ای ها اتوگار قونیه .تو شهرای ترکیه چیزی که خیلی به چشم میاد اینه که تقریبا تمام خونه ها به آبگرمکن خورشیدی مجهز هستن . خیلی جالبه که این موضوع تقریبا تو دورافتاده ترین روستا ها هم صادق . از اوتوگار قونیه با 1.2 لیر تا میدان علا الدین رفتم . از اونجا از دو تا مرد جوون 30 ساله سراغ قبر مولانا رو گرفتم . گفتن که منو تا اونجا همراهی می کنن . دم در گفتن که به خاطر اینکه علاقه ای به دیدن اونجا ندارن و بلیطش هم 4 لیر(خیلی زیاد!) بود علاقه ای به دیدن اونجا ندارن و ساعت 6 میان دنبالم تا ببرن و تو شهر منو بگردونن . من با کلی امید و پیش زمینه قبلی خوب رفتم تو موزه یه حیاط خیلی کوچیک و شلوغ داشت که تو حیاتش انواع اقسام جا کیلیدی و کارت پستال و تابلو به زبون فارسی بود که برای فروش بودند دیده می شد. از در مقبره رفتم تو . از همون ابتدای ورود همه جا شعر ها و دست خط های فارسی دیده می شدن . یا حضرت مولانا ، بشنو از نی چون حکایت می کند و از این دست نوشته ها . وقتی داخل سالن اصلی شدم ، خیلی جا خوردم . در حقیقت احساس خیلی بدی بهم دست داد . مولانایی که این همه سال اونو به عنوان شاعر و عارفی با یک همچون اعتبار و عظمتی می شناختیم و حالا یه سالن پر از قبر الکی و لوستر های مسخره و دیوار هایی با نقاشیها ی بی مسما شده مقبره اش . همه جا فارسی نوشته بود و مردم ترکیه رسما اونو اهل ترکیه می دونستن . جالب اینجا بود که به مولانا می گفتن MEVLANA یعنی به کسر میم . رفتم و به رئیس موزه که فردی بسیار متشخص و در عین حال کاملا بی اطلاع بود گفتم که MEVALANA یعنی چی ؟ درست نیست و درستش MOLANA به معنی سرورو مولای ما ست و می گفت که درست نیست . تو هیچ بروشوری هیچ چیزی از اینکه مولانا ایرانی بود نوشته نشده بود و جالب اینجاست که حتی یک کلمه ترکی تو تمام نوشته های مولانا نیست . قسمت قبر ها هم خیلی ساختگی و مسخره بودن . یه سری قبر شیب دار که رو قسمت بلند ترش یه دستار پیچیده شده بزرگ به ارتفاع یک متر و قطر شصت سانتی متر گذاشته بودن و البته به نسبت سمت و مقام فرد دستارها هم بزرگتر و کوچکت بودن . در حدود 30 قبر بزرگ تو فضایی مستطیلی به عرض 4 متر و طول 30 چیده شده بودن .قبر حسام الدین چلپی هم کنار قبر مولانا بود . تو قسمت دیگه سالن نسخه های خطی غزلیات شمس و چند قرآن نفیس هم در معرض تماشا گذاشته شده بودند . وقتی که من شروع کردم به خوندن بشنو از نی از یه کتاب خطی خیلی نفیس که زیر شیشه گذاشته شده بود مسئولین موزه اومدن پیشم و پرسیدن که من چه جوری می تونم بخونم و خیال می کردن من عربی بلدم بخونم . با ذحمت زیاد تونستم متوجه شون کنم که دیوان شمس عربی نیست و به فارسی و از اونجایی که من ایرانی هستم ؛ بر حسب تصادف (!) می تونم بخونمش . بعد از چند لحظه رئیس موزه چند تا پیر مرد و پیرزن رو آورد پیش من و گفتکه اینا می خوان بدونن اینجا چی نوشته و ما نمی تونیم بهشون کمکی بکنیم . اگه میشه شما این کار رو بکنین . تو دلم به حال مولانا افسوس خوردم که قبرش جایی که رئیس موزش اومده به من ناوارد میگه لطفا یه بیت از نوشته هاش رو برای ما بخونین چون ما نمی تونیم بخونیمش . نکته ای که خیلی جلب توجه می کرد خارجی هایی بودن که اومده بودن به زیارت حضرت مولانا و کاملا مراسمی رو که زائرین ما تو ایران و امامزاده ها و مرقد امام رضا به جا میارن رو به جا می آوردن . البته هر زن خارجی که می خواست وارد بشه باید روسری سرش می کرد و اگه لباسش نا مناسب بود باید بدنش رو می پوشوند ! . تنها نکته مثبت و قابل قبول اونجا موسیقی بود که تو سالن پخش می شد و البته موسیقی عرفانی (نی و آواز عرفانی) فارسی بود !

2005-09-04T00:08:00.000+04:30

در مورد غذا بگم که دو وعده غذا در روز می خوردیم که کاملا گیاهی و تقریبا خام بود . به هیچ وجه گوشت و ماهی استفاده نمی کردیم . تقریبا تمام رینبویی ها مخالف خوردن گوشت و ماهی بودن . مراسم غذا هم به این ترتیب بود که سه بار از تو آشپزخونه به فاصله نمی ساعت به نیم ساعت طوری که همه بشنون ، داد می زدن food circle . و بار چهارم هم می گفتم food circle NOW که این دفعه موقع غذا بود . صبحانه رو ساعت 1،2 به وقت محلی و نهار رو هم 9 شب می خوردیم (!) همه دور main fire جمع می شدیم ، دست هم دیگه رو می گرفتیم ، برای حدود 10 دقیقه آواز های شاد دسته جمعی مخصوص رینبو می خوندیم . یکی از بهترین هاش این بود :

We are gathering

Gathering together

We are circling

Circling together

We are singing

Singing our hurt song

This is unity

This is celebration

This is family

This is sacred

و چنر بار تکرارش می کردیم . بعدش نوبت به صدای سکوت یا ام می شد .همون صدایی که تو معابد بودایی ها شنیده میشه . این صدا ام به صدای سکوت یا فریاد سکوت معروف بود و مثل صلوات خودمون عمل می کرد . مثل اینکه فضا رو عطر آگین می کرد به یه چیزی که من نمی دونستم چی بود . این مراسم ام هم 2،3 دقیقه ای طول می کشید و بعدش نوبت سکوت واقعی بود . اون هم 2،3 دقیقه و بعدش همون طور که دستای همدیگه رو گرفته بودیم .، دستامونو میبردیم بالا و بعدش با دست بغل دستی مون حرکتی مثل دست زدن رو انجام می دادیم . بعدش کف دستامون رو می چسبوندیم بهم و یه عده تعظیم می کردن و عده ای هم به سجده می رفتن . این مراسم هم 2،3 دقیقه ای می شد . حالا دیگه موقع غذا بود . تیم سرو غذا باید جایی بیرون دایره مردم دستهاشون رو با خاکستر آتیش اصلی می شستن (خاکستر خواص میکروب زدایی و باکتری زدی داره) و دستشونو آب بکشن . بعد سرو کرد غذا شروع میشد . همه باید از یه دیگ غذا می خوردن و تقریبا این جان کلام رینبو بود . همه از یه ظرف غذا می خوردیم و یه چیز . مراسم سرو غذا هم شور و حال خواصی داشت .طوری که من همیشه برای شرکت تو تیم سرو غذا پیش قدم می شدم . شما باید اسم اون چیزی رو که دارین پخش می کنین با صدای بلند اعلام کنین و اگه خواستین یه شعری هم براش بسازین و با آواز بخونینش مثلا اگه برنج با کدوی و پیاز پخته بدون نمک و ادویه سرو می کردین باید می گفتین rice with squash and onion , with out salt and spices

یکی از غذاها بلغور پخته بود که البته خیلی شبیه جو خودمون بود و من قبلا همچین چیزی ندیده بودم اکثرا از این غذا خوششون نمی یومدولی من عاشق این غذا بودم . راستش رو اگه بخواهین روز های اول عادت کردن به غذای بدون نمک و ادویه و بیمزه ی رینبو خیلی سخت بود . یه کاسه پر جو پخته بیمزه ! اما باور کنین الان اونقده حوس بلغور بدون نمک کردم که خدا می دونه . همیشه چند نوع غذا مختلف با و بدون ادویه و نمک طبخ می شد ، چند نوع سالاد و آب میوه و قطعات میوه هم در کنارش . نوعی نون مخصوص هم درست می کردن که اسمش چاپاتی بود و مثل نون محلی که تو اهواز خورده بودم . می گفتن خیلی مزخرفه ولی من که خیلی خوشم میومد . در نتیجه تو هر وعده که چاپاتی می دادن اگه یکی از 20 تا ایرانی دیگه نزدیک من بودن با کمال میل چاپاتی هاشونو نثار من می کردن . غذا ها خیلی ساده و تقریبا اختراع همون روز بودن . که در حقیقت از 4یا 5 تا ماده اولیه 6،7 نوع خوردنی مختلف درست می کردن که به نطر خیلی پر رونق و شاهانه بود . بهداشت جمعی موقع سرو غذا شدیدا رعایت می شد . مثلا موقع سرو کردن servant باید مراقب باشه ملاقه سرو کردن به ظرف طرف نخوره چون اگه طرف مریض باشه ، میکروب ها و ویروس ها از این طریق به بقیه منتقل می شن .تو هر تیم سرو یه نفر به اسم focalizer مراقب این مسائل بود و در کل تیم رو هدایت می کرد . گفتم هدایت و نه رهبری برای اینکه اسم این فرد manager یا حتی supervisor نیست . چون تو رینبو رئیس و مرئوس نداریم . و همچنین دستور و اطاعت . تمامی فعالیت هایی که در غالب جمعیت رینبو انجام بشه داوطلبانه و خود جوشه و نه هیچ چیز دیگه ای . و این شخص focalizer فقط مسئول جمع و جور کردن بچه ها بود و همین و اینکه مراقب بود تا غذا به همه برسه . نکته بعدی در مورد سرو غذا این بود که کسی که این کار رو می کرد باید مرتبه سرو رو اعلام می کرد . یعنی اگه یه دور کامل زده بود و هنوز غذا تو ظرفش مونده بود باید تو دور دوم در حین سرو غذا می گفت rice with squash and onion , without salt and spices , for second time . این کار برای ایم بود که اگه کسی تازه به دور دایره غذا اومده بود اعلام می کرد که food for the first time و اول باید به اونا غذا داده می شد و بعدش اگه غذایی مونده بود به بقیه برای بار دوم و سوم . معمولا غذا تو دور سوم تموم می شد . بعد از اینکه همه غذاشون تموم می شد یه تیم رقص و آواز 10،15 نفره دور می گشتن و در حال شعر خوندن ورقصیدن و ساز زدن ، پول جمع می کردن برای وعده غذای بعدی . هزینه ها اینجوری تامین می شد . یکی از صحنه های جالب به یاد موندی این بود که یه بار تو تیم جمع آوری پول یه نوازنده سیتار هم بود که چون سازش بزرگ و سنگین بود ، دو تا دختر دو طرفش باهاهش راه میومدن و سازشو حمل می کردن و اونم سازشو می زد . اکثر اوقات هم یه بچه وظیفه جمع کردن پول رو داشت .به این صورت که یه کلاه می گرفت دستش و با تیم رقص و آواز می چرخید و شما هم هرچقد که دلتون میخواست به رینبو کمک می کردین . البته هیچ کس نمی دید که شما چه قدر پول می دین یا اصلانمی دین و همه چیز به خود آدم برمی گشت . اگه وعده اول بود ، بعد از غذا یه سری workshop برگزار می شد که تو هرکودوم که دلمون می خواست شرکت می کردیم و به این صورت بود که مثلا یه نفر در موردMayan calendar اطلاعاتی داشت و بعد از غذا دور می گشت و می گفت که در این مورد مثلا زیر فلان درخت یه workshop هست و تا 15 دقیقه دیگه شما رو اونجا می بینم . و اونایی هم که طنبل تر بودن همون جا خوابشون می برد و چرتی می زدن . و اگه وعده دوم بود مراسم رقص و آواز دسته جمعی دور آتیش برقرار بود . آتیش عظیمی بر پا می شد و گروهی DG redo نواز و طبال حرفه ای ریتم می گرفتن و ما هم دور آتیش می رقصیدیم . این مراسم معمولا تا 2،3 نصفه شب ادامه داشت و تا جایی که نا داشتیم دسته جمعی می رقصیدیم . گروهی می رفتن به چادر هاشون و گروهی هم همون جا دور آتیش نمیه خاموش می خوابیدن تا صبح دوباره .

2005-09-04T00:07:00.000+04:30

صمیمیت خاصی بین ایرانی ها و اسرائیلی ها درست شده بود . بین اونا پیر مردی سپید پوش (و نه سفید پوش) بود به اسم shi که ریشس سپید تر از لباس هاش و البته خیلی هم بلند و موهایی سپید تر از ریشش داشت . کمی به موسی پیغمبر می مونست . یا حتی بابانوئل و تقریبا نوعی پیشوای مذهبی هم بود . و بعدا هم فهمیدم که نیمی از تولید لبنیات اسرائیل دست این مرد هست و به شدت شخصیت مهمی . این مرد مثل بابابزرگ هر وقت که ماها رو میدید بغل می کرد و با هرکودوممون یه شوخی می کرد . انگار که سالهاست با ماست و با شخصیت های ما آشنا . و واقعا هیچ فرقی بین ما و بچه های اسرائیلیش نبود . هر وقت که از کنار چادرش رد می شدیم به زور ما رو می برد دم آتیشش و یه ستکان از قهوه مخصوص خودش می داد بهمون . کامی یه بار بهم گفت که قهوه شای ، قهوه مخصوصیه و من با اینکه چندین ساله باهاش دوستم ، اینقده که به شما ها تو این چند روز قهوه داده ، به من نداده . و اما کامی : مرد 41 سایه ایرانی که از 12 سالگی تو اسرائیل بزرگ شده بوده .کارش درمان بیماران ذهنی و کمک کردن به اونا بود. از ایران چیز زیادی یادش نبود و راضی از زندگیش تو اسرائیل . شکوفه می گفت اون ایرانی هایی که تو سنین پایین اومدن اسرائیل مشکلی ندارن و راحت زندگی می کنن اما اونایی که حول و حوش 20 سالگی (مثل خودش ) ایران رو ترک کردن ، حتی یه شب هم نیست که خواب تجریش و میدون توپخونه و درکه رو نبینن . می گفت نوستالژی کشنده ای که جلوی زندگی عادی رو میگیره .

بعد از اینکه هممون به محیط عادت کردیم و دمامون به دمای تعادل رسید شروع کردیم به پرسه زدن بین کمپ های دیگه و آشنا شدن با بقیه و حتی آشنا شدن با منطقه و پستی بلندیهاش . کمپ استرالیائی ها بعدش نوبت روسها و بعدش هم ایتالیایی ها بود . یه سری کمپ دیگه هم که تا آخر نفهمیدیم برا کیا بودن . سه چها روز اول بیشتر تو محوطه بین کمپ ها می نشستیم و ساز می زدیم و روش های برقراری ارتباط رو امتحان می کردیم . همیشه 5، 6 تا جمع بود که یه سری نشسته بودن و ساز می زدن . اول خیال کردیم که جمع ها خودمونی ان اما وقتی که از کنار یکیشون رد شدیم و تعارف به همراهی شدیم معلوم شد که اینطور نبود . اصولا تو رینبو تقریبا هر وقت هر جا و تو هر جمعی که دلت بخواد می تونی بری .هر کاری که دلت خواست بکونی و هر جور که دوست داری عمل کنی. البته مثلا نه اینکه وسط جمع مدیتیشن بری شروع کنی به آواز خوندن . البته اگر هم این کار رو بکنی هیچ کس هیچ چی بهت نمی گه اما جو یه جوریه که خوده آدم این کار رو نمی کنه . ما هم شروع کردیم به ملحق شدن به جمع های ساز نوازی و آواز خونی . بیشترین ساز گیتار و بعدش هم باقلاما بود . و بیشتر جمع های موسیقی هم اسرائیلی ها بودن. یه سه تار هم اونجا پیدا کردم . صاحبش یه اسرائیلی به اسم baruch بود که البته ر رو غ (مثل آلمانی ها ) تلفظ می کردن وch آخرش رو هم نمی خوندن . درحقیقت اسمش باغو بود . این مرد می گفت که تو اسرائیل شجریان گوش میده و خوب شهرام ناظری هم بدک نمی خونه اما چون خیلی محلی می خونه نمی تونه باهاش ارتباط برقرار کنه و ردیف تارو سه تار میرزا عبدالله رو بهتر از من بلد بود جوری که من جلوش جرئت نمی کردم سه تار بزنم و دیگه ادعا نمی کردم . هر کسی که تو جمع سازشو می گذاشت زمین می تونستی براشداری و هر چه قد که دلت می خواد بزنی . اصلا می تونی ورش داری و بری دو روز دیگه برگردی . یه بار نشسته بودم و ساز زدن یه ایتالیایی رو که داشت bag pipe یا همون نی انبون اسکاتلندی می زد رو گوش می دادم . من از بچگی همیشه مبهوت صدای این ساز بودم ولی هیش وقت از نزدیک ندیده بودمش . و برام خیلی جالب بود که از نزدیک می دیدم یه نفر داره نی انبون اسکاتلندی می زنه . بعد از ربع ساعت که من خیره و مات ساز زدنش بودم ازم پرسید بلدی این ساز رو بزنی ؟ و من خیال کردم میگه دلت میخواد امتحانش کنی ؟ . منم تو جوابش گقتم خیلی زیاد . و سازشو داد بهم گفت بیا بگیرش . گفتم بلد نیستم .گفت شکسته نفسی نکن . گفتم جدی می گم . گفت شوخی می کنی از اینجا باید فوت کنی این کیسه رو بزار زیر بغل دست چپت و با آرنجت فشارش بده تا از این نی بادش خارج بشه و این هفت تا سوراخ رو هم بگیر . این پیچ رو هم اگه باز کنی دو تا نی دیگه هم صدا می دن (سازش یه نی انبون سه صدایی بود) منم از خدا خواسته گرفتمشو شروع کردم به زدن. اگه به کاری مثل نی انبون اسکاتلندی زدن یا هر چیز دیگه ای که به ابزار خواصی نیاز داشته باشه مدتها فکر کنی ، نوعی تمرینه و وقتی باهاش مواجه بشی حتی اگه دفعه اولت باشه ، می تونی خیلی خوب از پسش بر بیایی . باور نمی کنین من شروع کردم به ساز زدن و همه میخ ساز زدن من شده بودن . یه ربعی ساز زدم و وقتی ساز زدنم تموم شد دیدم همه ملت ساکت وایسادن ساز زدن منو نگاه می کنن و یارو برگشته بود به من می گفت استاد من تو فلان پوزیسیون مشکل دارم چه جوری بگیرمش درستره !!! گفتم بابا والله دفعه اولم بود که این سازو گرفتم دستم و باور نمی کرد . بعد از اون هر دفعه منو میدید هی سوال فنی می کرد و من که می گفتم نمی دونم خیال می کرد شکسته نفسی می کنم و دست بردار نبود . ولی این روش ذهنی واقعا روشی علمی . مثلا الان تو روش های جدید سنگ نوردی می گنن قبل از اینکه با سنگ درگیر بشین , یه بار مسیر رو ذهنی صعود کنین و واقعا هم تاثیر داره . در مورد نی انبون ما هم این مسئله صادق بود . فایده این همه سال فکر کردن به این ساز و صدای جادوییش این بود که اون ایتالیایی خیال می کرد من استاد نواختن bag pipe هستم .

2005-09-03T23:56:00.000+04:30

نیم ساعت بعد از سوار کردن BEN رسیدیم به محل کمپ . از دور درختی رو که بالاش پرچم رینبو بود و هیپی های لخت و پتی که دورش بودن رو می دیدیم . هیش کودوممون نمی تونستیم تحمل کنیم . می خواستیم از پشت کامیون بپریم پایین بلکه زودتر برسیم (و البته من این کار رو کردم و دیدیم که نمیشه) .بالاخره رسیدیم به کمپ اصلی . هممون با داد و بیداد از کامیون ریختیم پایین . یه دفعه کلی آدم اومدن و شروع کردن به بغل کردن تک تک ما . هممون هم یه جورایی یکه خوردیم و هم یه جورایی احساس دوستی و رفاقت بهمون دست داد . احساس خیلی غریبی بود . یهو یه عالمه خارجی بیان و آدم رو بغل کنن و ماچ بوسه و سلام احوالپرسی .خیلی جالب بود همیشه شنیده بودیم اروپایی ها یه مشت مردم غیر احساسی خشک غیر صمیمی هستن , اما این رینبویی ها اصلا این طور نبودن . یه جورایی کاملا شرقی و صمیمی و خون گرم . در حقیقت هیپی هیپی بودن . هیپی واقعی و دوست داشتنی . بعد از چند دقیقه که ما یواش یواش داشتیم از حالت شوک در میدیم یه پیرزن که اول از همه اون رسیده بود به استقبال ما به فارسی دست و پاشکسته به من گفت شما از کجا اومدین ؟شما ایرانی هستین ؟ میتونین فارسی حرف بزنین ؟ از تهرون اومدین ؟ و کم مونده بود که پیرزن بیچاره پس بیوفته .ما که دیدیم یه نفراز اینا داره فارسی حرف میزنه دوباره شوکه شدیم نمی دونستیم بهش چی بگیم . کلی تعجب کردیم و معلوم شد که این پیرزن 62 ساله 45 سال پیش از ایران رفته بوده اسرائیل و دیگه فارسی رو هم یواش یواش داشته فراموش می کرده . گفت که شنیده بوده که قرار بوده یه سری هم از ایران بیان و چشم انتظار مابوده . خلاصه دوباره همه ما رو تک تک بغل کرد و ماچ و بوسه . تو راه عسل که قبلا دوبار رینبو رو تجربه کرده بود آموزش های لازم برای برخورد اول و سایر مسائل رو بهمون داده بود . اما هممون از زور شادی و هیجان همه چیز رو فراموش کردیم . عسل گفته بود که رینبویی ها وقتی بهم میرسن همدیگه رو بغل می کنن و ماچ بوسه و این جور حرفا حتی اگه نیم ساعت پیش همدیگه رو دیده باشن . ولی فکر نمی کردیم به این شدت . البته من وقتی از سفر برگشته بودم تهران و تو خیابون هرکودوم از دوستا رو که میدیدم چه دختر و چه پسر ، میخواستم بغل کنم و مدتی طول کشید که تونستم به خودم به قبولونم که تو تهران در مقابل انظار عمومی نباید کسی رو بغل کرد و با ناراحتی تموم این عادت خوب رو کنار گذاشتم . خلاصه مراسم آشنایی و سلام احوالپرسی یه ساعتی طول کشید و بعدش رینبویی ها ای که روز های قبل رسیده بودن جاهای مناسب رو برای چادر زدن به ما نشون دادن . تو راه که داشتیم می رفتیم منظورم از کامیون تا محل چادر زدن از وسط کلاس های مدیتیشن و مراقبه و آرامش رینبویی ها رد شدیم . چادر ها ی فردی رو زدیم و رفتیم سراغ ساختن کمپ مرکزی ایرانی ها . از ایران قرار گذاشته بودیم که به غیر از چادر های کوچیک چند نفره برا خودمون ، یه جایی به عنوان کمپ اصلی مخصوص ایرانی ها که مثلا یه جور پایگاه برامون بود رو هم داشته باشیم . نزدیک آشپزخونه اصلی و تقریبا ابتدای راهی که به محوطه چادرها منتهی می شد کمپ ایرانی ها رو درست کردیم. هر تازه واردی که به رینبو میومد از جلوی کمپ رد می شد . یعنی اول ما بهش خوش آمد گویی می کردیم و تازه به غیر از ما فقط اسرائیلی ها کمپ مرکزی داشتن که اون هم درست روبروی ما اون طرف محل ورود بود . ولی کمپ ایرانی ها بیشتر تو دید بود .

و اما کمپ ایرانی ها : بین چهار تا درخت که مربعی رو درست می کردن گونی پهن کردیم و دور تا دور تنه چهار تا درخت باز با همون گونی ها , دیوار مانندی درست کردیم .البته یه جایی هم مثل در ورودی داشت و هر کس که میومد اونجا با چای قوری ایرانی ازش پذیرایی می کردیم که البته بازار گرمی هم داشت ! هنوز دو ساعت از برپا کردن کمپ ایرانیها نگذشته بود که یه مادر و پسر اسرائیلی هم اومدن که به ما خوش آمد گویی بکنن . شکوفه 42 ساله که زن خیلی جسوری بود و اون طور که می گفت 27 سال پیش رفته بود اسرائیل و می گفت که یه بار 17 سال پیش به عنوان یه اسرائیلی به طور غیر قانونی از مرز رد شده بوده و اومده بوده ایران دیدن فامیل هاش و پسرش امانوئل که پسر خیلی خوب و مودبی بود و وقتی مارو دید کلی خوش حال شد که یه سری آدم دیده تا باهاشون فارسی حرف بزنه تا تمرین فارسی کرده باشه .. این نکته رو بگم که هیچ ایرانی نمی تونه بره اسرائیل و همین طور هیچ اسرائیلی نمی تونه بیاد ایران . روز اول که رسیدیم همون موقع احوال پرسی با پیر مرد اسرائیلی دیگه ای به اسم David آشنا شدم که می گفت دوستاش بهش می گن دادا . و می گفت که روز قبل از رسیدن ما مراسمی رو برای تمامی فلسطینی ها و تمام مردمی که تو جنگ کشته شدن (تو اسرائیل و باقی جاهای دنیا ، تو این قرن و حتی قرون گذشته ) شمع روشن کرده بودن و مراسمی داشتن . من بهش صفحه آخر پاسپورتمو نشون دادم که نوشته : the owner of this passport is not entitled to enter the occupied Palestine

و باور نمی رد . و من بهش گفتم که اصلا مهم نیست که اونا چی می خوان ، مهم اینه که ما می خواهیم هم دیگه رو ببینیم و الان درست درهمین لحظه من اومدم به رینبو تا تورو ببینیم برادر و بعد تقریبا گریه اش گرفت و همدیگه رو بغل کردیم .

2005-09-03T23:51:00.000+04:30

این ماجرا رو عسل یکی از دوستای صنم (دوست من) به همه ماها خبر داده بود . از قضا چند سال پیش عسل تو آمریمکا تو جمع رین بو بوده و امسال که تو ترکیه بود اومده بود ایران و به ماها هم خبر داده بود .

متاسفانه مسئله ای که از همون آغاز سفر ناراحت کننده بود این بود که بچه ها تو اتوبوس سیگار می کشیدن . اتوبوس های ولوو سیر و سفر پنجره ندارن و به جاش سیستم تهویه و گردش هوای داخلی دارن که خوب دود سیگار هم تو کل اتوبوس پخش می شد و البته راننده های این جور ماشین ها هم خیلی به این ماجرا حساس هستن . البته این مسئله زیاد بغرنج نبود ، بلکه قسمت بغرنج ماجرا این بود که سیگار خالی نمی کشیدن ، بلکه چند بار همراه سیگار چیزهای دیگه ای هم کشیدن و البته همون طور که میدونین بوی این جور چیزا خیلی زود تر از سیگار پخش میشه و البته خیلی مشخص و خاصه و براحتی تشخیص داده میشه و راننده اتوبوس هم مردی مذهبی و البته خیلی متشخص بود و هر دو دفعه کار به دعوا و مرافه کشیده شد . دفعه اول نزدیک های قزوین بود و دفعه دوم نزدیک مرز .اون شب شام رو بعد از زنجان خوردیم و بعدش راننده دم یه مغازه نزدیکی های تبریز نگه داشت که لیر رو ارزون تر از تهران می فروخت ( من تو تهران از منصف ترین صراف هر لیر یا در حقیقت همون هر میلیون لیر رو 665 تومن خریدم و اون مغازه دارتو راه داد 660 تومن . این رو بگم که تا ماه قبل واحد پول ترکیه میلیون لیر بود و ازماه قبل میلیون لیر تبدیل به لیر شده . در حقیقت فقط 6 تا صفرش رو ورداشتن ! ). فردا صبحش از پاسگاه مرزی کشمش تپه که مال وزارت اطلاعات بود و 15 کیلومتر با مرز بازرگان فاصله داشت رد شدیم . تو این پاسگاه کشمش تپه یه ایست بازرسی هست و یه دکه کوچیک که حاج محمد نامی از وزارت اطلاعات اونجا نشسته و از هر کی که دلش بخواد به هر طریقی که خودش درست بدونه هر جور سوال لازم و نالازمی رو می پرسه . اونجا من و عسل و یکی از دختر ها رو از اوتوبوس پیاده کردن و از مشخصات کامل خودمون و سابقه تحصیلی (حتی دبستان ) گرفته تا دور ترین اطلاعات مثل کار پدر شوهر سابق خواهر عسل ازمون پرسیدن . بیچاره عسل هم که 20 سالی بود ایران نیومده بود و اصلا فارسی درست بلد نبود ، حتی شماره تلفن خونشون تو تهران رو نمی دونست دیگه چه برسه به کار پدر شوهر سابق خواهرش . بیچاره بد جوری گیر کرده بود . البته ماجرا برای من این طور نبود چون دیگه این روزا به لطف پلیس های گشتی تهران ، همه جوون های هم سن و سال من میدونن که چیا رو باید بگن و چیا رو نگن و اینکه چه جوری با این آدما تا کنن و یه جوری بهشون جواب بدن که قانع بشن . یک ساعت و نیم تو پاسگاه مرزی کشمش تپه معطل شدیم . نکته جالب این بود که حاج ممد هر چر رو که از ما می پرسید رو کاغذ می نوشت و هر از چند گاهی هم که ما حرفی رو عوض می کردیم رو نوشتش خط می کشید و جمله جدید رو می نوشت و من که بهش شک کرده بودم وقتی که داشتیم میرفتیم به کاغذ هاش نگاهی دزدکی انداختم که معلوم شد اصلا خودکارش جوهر نداشته !

از گمرک مرزی خیلی راحت گذشتیم . راننده گفته بود که هممون کوهنوردیم و دکتر مهندس و همه چیز رو روال بود . تو مرز ترکیه یه گمرکی هست که دو تیکه ست . یه تیکه تو ایران و یه تیکه تو ترکیه که هرکودوم وظایف خودشون رو دارن . تو قسمت ترکیه یه فروشگاه هست که بهش می گن free shop که توش هر گونه مسکراتی فروخته میشه . بچه قبل از اینکه پاشونو تو خاک ترکیه آزاد بزارن عقده های چندین و چند سالشون رو تو گمرک مرز ایران خالی کرد . همه با هم یک صدا و متحد براعت از مسلمین کردن و بعدش با قوطی های آبجو نصفه رفتن سوار اتوبوس شدن . بعد از گمرک ماشین های ون و مینی بوس که ترک ها بهش دولموش می گن صف کشیده بودن ( در حدود 15 ون و 5 دولموش) که مسافر ها رو به جاهای مختلف داخل ترکه میبردن یعنی میشه با 6 هزار تومن با اتوبوس یا قطار تبریز رسید به نزدیکی های مرز بازرگان ، پیاده مزر رو رد کرد و اون ور سوار اون مینی بوس ها شود که من حساب کردم مسیر تهران-استانبول که 25 هزار تومن با اوتوبوس سیر و سفر رو میشه اینجوری با 18 هزارتومن طی کرد . از پای کوه باشکوه آرارات یا به قول ترک ها آغری داغ رد شدیم . تا قبل از مزر ،آرارات پشت ابر ها بود اما وقتی رفتیم تو ترکیه ابر ها رفته بودن.این کوه شدیدا شبیه دماوند خودمون بود . و این طور که مردم محلی میگفتن روزی برای ایران بوده و رضا شاه در مقابل چشمه ثریا (که تو شمالی ترین نقطه ایرانه و تو گوش سمت چپ گربه قرار داره ) که برای زنش (ثریا)گرفته بوده کوه آرارات رو میده به ترکیه ای ها . جالب می شد اگه دو تا کوه 5000 متری تو ایران می داشتیم !

از همون ابتدا ، این کشور قشنگ و سرسبز همون طور که فکر می کردم بود . همه جا دره ها ی نه چندان بزرگ سر سبز با تعداد زیادی چشمه و رودخونه های بس پر آب . این کشور به طرز باور نکردنی پر آب و سر سبز است. بارون خیلی زیاد ، چشمه های فراوون و و رودهای پر آب . این منظره ی این کشوره . شب رو جایی نزدیکیهای سیواس بودیم و فردا ظهرش هم رسیدیم به AK SEKI . این اسم یه دوراهی که حدود 120 کیلومتری آنتالیاست . و از اون جا 60 کیلومتر جاده خوب به روستای ایبرادی و اورمانا که 3 کیلومتری ایبرادیه بود . راننده اتوبوس با اکراه و دلخوری خیلی زیاد حاضر شده که این راه رو بره . دلیل مخالفتش هم شیب خیلی تند جاده که برای اوتوبوسش غیز معمول بود و این موضوع که مجوز سفرش تو ترکیه برای جاده های خاصی بود و نه جاده های فرعی , بودش . رسیدیم به ایبرادی . چند نفر اروپایی که لباس هایی کاملا رینبویی و سر وضعی عادی داشتن رو دیدیم و در مورد ادامه راه و کمپ ها پرسیدیم . اونا در حال برگشت بودن و خیلی زود رینبو رو ترک کرده بودن . بعد از ساعتی گپ (فقط من تو این جمع 21 نفری ترکی بلد بودم) با احالی شهر و عکس گرفتن عکاس روزنامه اون شهر از ما ،یه کامیون به 25 لیر اجاره کردیم و راهی شدیم . بعد از نیم ساعت یه رینبویی با سر وضعی کاملا غیر عادی دیدیم . یولگوس یونانی ، 24 ساله و دانشجوی اقتصاد . یه کوله پشتی خیلی بزرگ با یه عالمه خرت و پرت و یه گیتار که رو دوشش بود . لباس های پاره و موهای بافته شده خیلی بلند با ریش فر فری کاملا نا مرتب . می گفت که 2 هفته بود که از شهر خودشون راه افتاده بود و ما هم وسط راه پیاده دیدیمش . از همون اولین رینبویی که باهاش ارتباط برقرار کردم ، فهمیدم واقعا هیپی هست . یولگوس از همون اول با اینکه اصلا ما ها رو نمی شناخت با ما خیلی گرم شد و خیلی دوست . انگار که ماهارو سالهاست میشناسه . البته به طرز کاملا مودبانه و کاملا اروپایی . و بعدا فهمیدم که رینبویی ها هر جا که یه رینبویی ببینن همین جورین . انگار دو تا برادر از یه خانواده هستن که چند سالیه همدیگه رو ندیدن و از هم دیگه سراغ رفقا رو میگیرن . البته گستردگی و در عین حال انسجام رینبو خیلی زیاده . یعنی اینکه بعد از این 35 سال تعدادی پای ثابت هست که هر سال تو برنامه هستن و معمولا اکثراوقات 6-7 سال مداوما با جمع هست و آدمهای زیادی همدیگه رو از این طریق از جاهای مختلف دنیا می شناسن ،البته به خاطر اینکه این ماجرا خیلی گسترده شده دیگه به صورت خانواده های محلی و رینبو های محلی ((local دراومده و هر کشوری خانواده خودش رو داره و اسمش هم همونه مثل خانواده آلمان ، خانواده ترکیه و البته از امسال هم خانواده ایران . چون تاحالا از ایران کسی تو رینبو نبوده . ایرانی های مقیم اروپا و آمریکا (مثل عسل ما ) بودن اما ایرانی مقیم ایران نبوده و اونم تازه به این تعداد . در هر صورت این فرهنگ هر رینبویی که هر وقت رینبویی دیگه ای رو دید برادر صداش بزنه و باهاش خیلی راحت و صمیمی باشه . یک ساعت بعد از ترک ایبرادی به روستای باشلار رسیدیم (25 کیلومتر) . باشلار آخر جاده اسفالت بود و از این جا دیگه جاده خاکی بود (15 کیلومتر) . تو تمام مسیر ترکیه ای ها برخورد خیلی عالی با ما داشتن . برای یک بار اون احساسی که به خارجی ها تو اصفهان یا مثلا تهران دست میده به ما دست داد و اونجا دیدم که برخورد و مهمان نوازی مردم عادی چه تاثیری رو یه فرد خارجی میزاره . یه استکان چای مجانی تو قهوه خونه شهر یا مثلا یه لقمه نون و ماست محلی از دست پیرمرد روستایی تو ده باشلار . تو باشلار یه پسر 21 ساله اسرائیلی به اسم BEN رو هم سوار کردیم . این اولین اسرائیلی رینبو بود که باما رفیق شد و تقریبا اولین اسرائیلی بود که همه ما به غیر از عسل تو زندگی مون دیده بودیم . باور کنین اسرائیلی ها نه شاخ دارن نه دم و کاملا آدمیزاد هستن مثل ما ! تاثیر رسانه ها رو ببین . با وجود اینکه دانشجو هستم و مثلا غاطی قشر روشن تر جامعه و قرار از رسانه تاثیری نگیرم و می دونستم که اسرائیلی هم یه بابایی مثل ما ولی وقتی فهمیدم که BEN اسرائیلی , انتظار داشتم زیر موهاش دوتا شاخ 3 سانتی داشته باشه . البته نه به این جدیت ولی خوب اولین اسرائیلی بود که به عمرم می دیدم و به طبع احساس خیلی جالبی بود .

بهروز کوه و بهروز شهر

2005-08-29T19:53:00.000+04:30

بچه ها , اگه زیادی اورد دادم ببخشید . اما من دو نفرم یکی بهروز کوه و یکی بهروز شهر . فقط قسمت مشترک ما دو نفر اینه که هردومون موهامون زرده و هردومون اسممون بهروزه ! این یکی رو با اون یکی قاطی نکنین . این همه شخصیت من نیست .خیلی عالی بود و چاکرم

اینا حرفی بود که بعد از 3 روز راه رفتن تو جنگل های و کوه های شمال , از خونه نیما یوشیج تا جنگلهای سی سنگان , تو مه و بارون و خستگی ولی رفاقت و طبیعت و خوشی به بچه ها گفتم

Rainbow ماجرای

2005-08-25T09:18:00.000+04:30

قسمت اول :
بابک شاه سیاه همیشه می گفت ، بعد از دهه 60 همه چی مرد . هم موسیقی و هم انسانیت . هم هنر و هم اخلاقیات . یه جورائی راست می گه . من هم اینطور فکر می کردم تا اینکه اردیبهشت 84 رفتم ترکیه و مسائلی که می خوام بگم رو دیدم :

سه تا جوون WOOD STUCKآخرای اون دهه رویائی بابک ، سال 1969 توی یه مزرعه تو آمریکا به اسم

کاملا گم نام دانشجو (اون طور که من می دونم دانشجوی حقوق) که پدر یکیشون نماینده مجلس سنا بوده و پدر اون دو تای دیگه هم یه چیزی تو همین حدود ، با هزینه شخصی تصمیم می گیرن کنسرتی براه بندازن . البته بهتره بگم یه فستیوال . قرار بوده که برای این فستیوال یلیطی فروخته نشه تا اینکه هر کس که پول نداره بتونه بیاد به فستیوال . در نتیجه تمام هیپی ها ، تمام جوون های آنارشیست آمریکایی ، و تمام طرفداران بزرگترین ستاره های راک دنیا از جیمی هندریکس گرفته تا جو کوکر مکانیک و جان بائز و ریچی ای من همه و همه تو اون فستیوال یا کنسرت سه روزه بودن . تمام کسائی که مخالف جنگ ویتنام بودن ، تمام کسائی که مخالف زندان انداختن افراد به جرم سیاسی (زندانی سیاسی) و تمام آنارشیست های آمریکایی که مخالف سیاست های دولت آمریکا بودن تو اون سه روز با هم بودن . همون طور که گفتم این کنسرت تماما رایگان و با کمک های دوست داران و طرفداران موسیقی بود . برنامه که تمام میشه . آخر روز سوم بعد از اینکه همه می رن خونشون ، یه مزرعه که تو اون لحظه به محوطه ای پر از پاره های لباس و قوطی های خالی آبجو و وسائل به جا مونده از رفقا بوده به جا می مونه . و آخر فیلمی که از این کنسرت گرفتن ، تو تیتراژ پایانی،یه سری آدم رو نشون می ده که دارن آشغالا رو می سوزونن و یه سری دیگه که دارن غنیمت جمع می کنن رو نشون میده که یکی از صحنه های خیلی معروفش یه مرد که پاش شیکسته و با عصا راه میره و دنبال لنگه کفشی می گرده که به پاش بخوره ! چهل نفر از اون آدمهای آخرین دهه بشریت اونجا می مونن تا برای احترام به مادر مقدس زمین , مزرعه رو تمیز کنن . بعد از این کار دسته جمعی پا میشن میرن پیش رئیس قبیله سیاتل (که یکی از معروفترین قبایل سرخ پوستای آمریکاس و از سالها قبل همیشه جار و جنجال زیست محیطی راه می نداختن) و بهش می گن که بیاین هر سال دور هم جمع بشیم و این ماجرا رو ادامه بدیم و مادر مقدس زمین رو هم پاس بداریم .

البته این موضوع کنسل میشه و فقط تو سال 1999 یه بار دیگه این کنسرت براه می افته که البته کاملا بدور از هر گونه موسیقی راک و به جاش موسیقی مبتذل هیپ هاپ بود و البته از اون پاس داشتن مادر مقدس زمین و هیپی ها و آنارشیست ها و فعالین سیاسی هم خبری نمی شه. تو 69 جان بائز میاد و برای (JOE HILL) آواز می خونه (اونم چه آوازی .اگه یادتون باشه وسط آواز خوندنش کوک گیتارش در میره و بعد از چند لحظه تلاش برای کوک کردنش ، به علت سردی بیش از حد هوا و کوک نشدن سازش بقیه آوازش که در مدح JOE HILL بوده رو بدون ساز می خونه که اوج هنر و تبحرش رو نشون میده )وبه جاش تو 99 LIMP BIZKIT میاد و داد بیداد می کنه !

بگذریم . WOODSTOCK 69 تموم میشه و اون آدم های خوب و سرخپوست ها نمی تونن ماجرا رو ادامه بدن اما از این ماجرا یه بچه به دنیا میاد که البته الان 35 سالشه و اسمش RAINBOW شده .

و اما ماجرای RAINBOW GATHERING : از اون موقع این مجموعه روز به روز بزرگتر شده و هر سال مردم از همه جای دنیا یک ماه قمری ( تا زمان کامل شدن ماه) حوالی اردیبهشت ماه دور هم جمع می شن و یه زندگی کاملا هیپی وار ، به دور از هر گونه مدرنیته ، هر گونه زندگی الکترونیکی ، موبایل و دوربین و لپتاپ یک ماه تو جنگلی کنار دریاچه ای تو نقطه ای از دنیا رو با هم رو تجربه می کنن . هر سال تقریبا 4000 تا 5000 نفر دور هم جمع می شن . تمامی هزینه ها از خود ماجرا تامین میشه ، این جمع rainbow طرفدار هیچ حزب و حرکت سیاسی و طرفدار هیچ مذهب و دینی نیستن و هیچ کاری با هیچ دولتی ندارن . فقط یه زنگی کاملا بدوراز شهر و واقعا هیپی وار .

و اما ماجرای ترکیه من :

ما از تهران با یه اتوبوس سیر سفر که به قیمت 1300000 تومن , دربست اجاره شده بود روز دو شنبه نوزدهم اردیبهشت از ترمینال آرژانتین ساعت 4:15 راه افتادیم . بیست نفر که هزینه هر کودوم می شد 65 هزار تومن و دو تا صندلی برا هر کس ( البته من یه یار بردم که شد دو تا صندلی برا دو نفر، نفری 32500 تومن !) . بیست و یک نفر ایرانی از هر قشری . از راننده مینی بوس خط تجریش و فروشنده لوازم صوتی-تصویری خیابون جمهوری گرفته تا مهندس سطح بالا وزارت نیرو که کارش سد سازی بود ، از دانشجوی برق گرفته تا تکنسین عمرانی پل های تهران (همون بنا ) از فعالین محیط زیستی تا هیپی . آره دو تا برادر یکی 27 و یکی 45 ساله که ده سالی بود که تو جنگل زندگی می کردن و پا برهنه راه می رفتن (!) هم باهام بودن .یه استاد دانشگاه پیام نور هم که سابقا تو دانشگاه تهران استاد یار بوده اما به خاطر سر و وضع هیپی وار از دانشگاه تهران اخراجش کرده بودن هم بود . و البته خبرنگار یکی از شبکه های تلوزیون آلمان هم باهامون بود البته نه برای این ماجرا . دانشجوی دکترای حقوق بین الملل تو یکی از دانشگاه های امریکایی تو قبرس بود که از هواپیماش جا مونده بود و باید تا چند روز دیگه برا دفاع از پایان نامش می رسید به دانشگاهش که به این خاطر با ما همسفر شده بود . تو راه فیلمی رو که برای اون شبکه (متاسفانه اسم شبکه یادم نمی آد) ساخته بودن و در مورد زندگی ایرانی بود نشون داد . یه سری صجنه از مردم محرو م تر جامعه که تو شمال با مانتو و چادر رفته بودن لب دریا و تا کمر رفته بودن تو آب و در مقایسه اش یه سری صحنه از هتل نیم قله پیست اسکی دیزین که توش یه عالمه دختروپسر جوون با هم نشستن و خوش می گذرونن و بعدش هم متل قو شمال و خزر شهر که البته فیلمش تحسین همه رو بر انگیخت .
...... ادامه دارد

2005-08-21T11:16:00.000+04:30

ما گم شدیم ، مادیر کردیم
ما دیر شدیم ، ما گم کردیم
ما فراموش کردیم ، ما رسیدیم

الان ساعت 11 و 21 دقیقست و هم ما رسیدیم خونه و هم نیناینای رسیدن خونه ما . خیلی جالبه
حسام خنگ رو بگو که خیال می کرد نیناینای از بوستون اس ام اس فرستاده

2005-08-11T12:07:00.000+04:30

salam bache haa alaan saa`at 10:35 be vaghte mahallie istanbul . jaaye hamatoon khaalie . maa al`aan to hotele SULTAN HOTLE hastim . too in safar ye seriaai ro pichoondim mesle amir hoseyn gorb (baa kamaale sharmandegi) va ye serihaaii ham khodeshoon khodeshoono pichoondan mesle narges darvish . emrooz rooze dovomme ma to khaarije . ma yani man (khob hatman man ham hastam ke daaram migam maa) siaavashe kahrobaai , shokoofe saraaf poor va hessame mir armandehi .
dishab ro baa ye honarmande istanbuli ke kaaresh dorost kardanaroosakhaaye kheyme shab baazi va saaye baazi bood gozaroondim . rasm ol khatte farsi ro mitoonest bekhoone , bachchegihaash ketaab haaye samad behrangi ro khoonde bood (yek hooloo , hezar hooloo va siah mahi kochooloo) va sher farsi mikhond . as heme in haa gozashte zabooe osmani ro ke be goole khodesh antelectual haaye balad boodan ro ham khob midoonest . az oon jaleb tar ham 2 taa pesar tork boodan ke mikhaastan mokhe refige man , vera , ke az majaarestaan oomade bood ro bezanan va bichaare haa khordan be toore maa . yani dar haghighat oftaadan too toore maa !
dirooz masjede ayaa sophia ro gashtim ke motafegh ol ghol motaghed boodim ke age baa shaablon mikhaastan maramatesh konan behtar az in bood ke ye mosht gheyre honarmande bezanan intor kharaabesh konan . vaghean ke hasrat khordam be haale iraanva isfahaane khodemoon . nemidoonam in hame khareji ke injaa in aasare memari osmani shalam shorbaa ro mibinan age biaan iraan chi migan !
baraa emrooz hamin haa bood
sedaa o simaay e jomhoori e eslami e iran , shaahsavan , koalaalaampoor !

2005-07-16T21:16:00.000+04:30

از مرگ نهراسیم
که مرگ
جز پایان هراس ما نیست

از 40 تا 78 ، از 78 تا امروز

2005-07-10T09:58:00.000+04:30

! رفقا حافظه تاریخی تونو از دست ندین

حمله به دانشگاه تهران
روز اول بهمن 1340 دانشجویان دانشگاه تهران در اعتراض به تعطیل مجلس و پشتیبانی از خواستهای ............ (به خاطر جلوگیری از هر گونه سوء برداشت در مورد تعلق خاطر داشتن من به گوروهی ، از آوردن اسم اون گوروه که جاش نقطه چین گذاشتم شرمندم ) کلاسهای درس را تعطیل کردند و با برپپایی تظاهرات ، خواستار کناره گیری دولت ..... شدند . شاه که در انتظار فرصت بود دستور حمله به دانشگاه و سرکوبی دانشجویان را صادر کرد . کماندو ها به فرماندهی سروان منوچهر خسروداد به دانشگاه یورش بردند و در تعقیب دانشجویان تا کلاسهای درس آنها را دنبال کردند و عده زیادی از دانشجویان دختر و پسر را مضروب و مجروح ساختند . چند تن از استادان را نیز کتک زدند ، وسائل و ابزار آزمایشگاهها و میکروسکوپهای دانشکده پزشکی را شکستند ، حتی کتابها را در کتابخانه ها پاره کردند . آمار مجروحین از 600 تن تجاوز کرد . دکتر فرهاد رئیس دانشگاه تهران طی اعلامیه ای این حمله وحشیانه را محکوم کرد و از ریاست دانشگاه استعفا نمود
در روزهای بعد نیز تظاهراتی در مدارس و خیابانهای تهران انجام گفت . روز سوم بهمن کلهر ، دانش آموز دبیرستان دارالفنون کشته
شد و عده زیادی مجروح گشتند . اعضای شورای دانشگاه تهران ، به ......

این متن رو (به غیر از جمله داخل پرانتز که مال خودم بود ) عینا از کتاب تاریخ سیاسی بیست و پنج ساله ایران ، تالیف غلامرضا نجاتی نوشتم . البته این متطلب رو بگم که من با خیلی از طرز فکر ها و طرز تلقی های نویسنده کتاب مخالفم و ایشون رو تقریبا ، اصلا قبول ندارم و این متن رو فقط به خاطر بیان دوباره تاریخ از این کتاب انتخاب کردم .

‌

گروه سیاسی : اعتراض دانشجویان به توقیف روزنامه سلام و تصویب کلیات طرح قانون مطبوعات با حملهء گروه های فشار به خشونت کشیده شد و گروهی از این دانشجویان بر اثر این حملات به شدت مجروح شدند و به بیمارستان انتقال یافتند . به گزارش خبر نگار همشهری ، اعتراض آرام دانشجویان در مسجد کوی دانشگاه آغاز شد ، اما حدود نیمه شب با تهاجم افرادی که به گفته شاهدان عینی بالغ بر چهل الی پنجاه نفر بودند ، روبرو شدند و مورد حملات پرتاب سنگ ، چوب و ضربات مشت و لگد آنان قرار گرفتند .
بنا به گفته همین شاهدان درگیری از جلوی در ورودی کوی دانشگاه تهران به داخل محوطه کوی و داخل اتاق های دانشجویان گسترش پیدا کرد و مهاجمان که به تدریج نیروهایی با لباس شخصی و مجهز به باتوم و زنجیر به آنها ملحق شده بودند با شکستن درهای ورودی اتاق ها و تخریب وسائل ، به شکستن شیشه های خوابگاهه ، تلوزیون ها و نابود کردن وسائل دانشجویان پرداختند . چند ساختمان کوی از جمله ساختمانهای 20، 22 و 14 متحمل بیشترین خسارات و آسیب های وارده از سوی مهاجمان شده است و حتی ساختمان شماره 23 که خوابگاه دانشجویان خارجی ساکن است از حمله مهاجمان در امان نماده است .
...نیروی انتطامی و نیروهای ضد شورش (یگان ویژه) علیرغم حضور در تمام صحنه های درگیری با مهاجمان برخورد موثری نکردند و حتی بعضا در تهاجم و ضرب و شتم دانشجویان با مهاجمان همکاری می کردند .
به گفته دانشجویان ، مهاجمان در حمله به داخل اتاقها ضمن تخریب وسایل و ضرب و شتم دانشجویان با بازرسی وسایل شخصی آنها بعضا وجوه نقدی آنها را به سرقت برده اند

این مطب هم راجع به 18 تیر 1378 بود که عینا از آرشیو خبر روزنامه همشهری که تو روز شنبه 19 تیر 1378 به شماره 1872 چاپ شده نوشتم . مطلب خیلی طولانی بود و تو روز های بعدی هم بازم مطلب بود که من می دونستم همتون همه اینا رو خوندین پس ......

من نه کسی رو به انجام دادن کاری می انگیزم ، نه کسی رو به راه انداختن حرکت و موجی می شورونم و نه هیش چیز دیگه ای ولی می گم :
یادمون نره که عزت ابراهیم نژاد دانشجوی شهرستانی، 18 تیر 1378 ، جمعه شب ، تو کوی دانشگاه تیر خورد و مرد و نه تنها هیش کس به خاطر شلیک بهش متهم نشد بلکه پروندش (( به علت فوت متهم )) بسته شد و مختومه اعلام شد .
یادمون نره که به خاطر اینکه یکی از دانشجو ها پیرهن خونی رفیقشو بالا برده بود ، به اعدام محکوم شد .
یادمون نره که محمود باطبی از اون موقع هنوز تو زندان .
یادمون نره که .......

از اون موقع 6+38 سال می گزره
به یاد همه دانشجوهای مبارز ، از هرجنبشی ، در هر زمانی ‏‎

------------------------------------------------------------
بعد از ویرایش : کلی تشکر از حسام آرمندهی برای پیدا کردن مطلب تو آرشیو خبرگزاری ها

! ماجراهای آقای عصبانی و من

2005-07-09T21:28:00.000+04:30

یه آقای عصبانی هست که میگه : نیگاهی تو صورتت هست که من می خوام بزنم داغونش کنم
قیافتو وقتی که کبود شده بیبینم ، اون وقت بیبینیم که دهنت چه شکلی میشه ؟
و تمام چیزی که می خوام اینه که تو رو ، وختی داری دردی می کشی بیبینم
منم میگم اول از اون تو بیا بورون بعد اینقده کری بخون
اون میگه : هر کجا هم که بری ، بهر شکلی هم که در بیای ، اسمت یادم میمونه
من هم می گم بیخود این قده زر نزن
بعدش میگه وختی که خوابیدی و مثل یه بچه انگشت شستتو گذاشتی تو دهنت ، میام و
بجای انگشتت ، لوله تفنگ رو میزارم تو دهنت و ...
من با خنده می گم که : من با چشمای باز می خوابم
میگه وختی اون خنده مسخره رو ، تو دهنت خورد کردم ، وختی که دیگه چشمات نیمیدیدن
وختی که دیگه مخت هم از کار کردن وایساد ، اون وخته که شوی من شوروع شده
اون وخته که همه دنیا می فهمن که تو باید بری
منم میگم اصلا همه اینا که گفتی خودتی
بعدش یارو عصبانی میشه و میزنه بلند گویه کامپیوترمو می ترکونه !
منم سی دی رو از درایو در میارم و با اسکاچ ضرف شویی تمیزش می کنم
(البته طرف نقره ایشو ) خوب کاری کردم ، نه ؟

----------------------------------------------
و خواننده خونسردش Archive پ س : با کمال احترام برای گروه

دخترای همسایه / پسرای همسایه

2005-07-06T03:25:00.000+04:30

همسایه قبلی مون (که هفته قبل رفتن ) ، چاهار تا دختر داشت که کوچکشون 7 و بزرگه 20 سالش بود ، قد و نیم قد . همسایه جدیدمون که جای اونا اومد ، چاهار تا پسر داره که کوچیکشون 6 و بزرگشون 23 سالشه . حالا من نمی دونم خانواده ای که چاهار تا پسر داره ، عاشق بچه پسر بوده و این حرفا یا به هوای اینکه یکی از بچه هاش دختر بشه تا شماره چاهارم پیش رفته ؟ یا حتی خانواده ای که چاهار تا دختر داره عاشق بچه دختر بوده یا اونقده پیش رفتن که شاید یه بچه شون پسر از آب دربیاد ؟

دیو چو بیرون رود ، فرشته در آید

2005-07-01T18:13:00.000+04:30

نینا رفت (دیو)، احمدی نژاد اومد(فرشته) نینا دوباره رفت مثل دفعه قبل و گفت که میاد ، حتما . دفعه قبل موقع رفتن یکی از مدال های تیمشون و یه نوار از نوار های مرحوم نگار رو داد و گفت اگه بر نگشتم ، اینا مال تو . این دفعه رفتنی یه شیشه سس فلفلی که البته مزه سیر میده ، یه بسته شکلات کره ای ( کشور کره نه کره اطلس طلایی ) و دو تا از بولوز هاش رو جا گذاشت . سس رو با پیتزا می خورم ، شکلات رو خالی و اون دو تا بولوز رو هم باید بدم مامانم یقه هاشونو گشاد کنه . حال چرا نمی دومم
دارم می گم اگه نینا بر نگرده مسئولیتش با نهال و حسام و فربد . چون هر چقد به اینا گفتم بیاین نزاریم بره ، هیش کودومشون کمکم نکردن ( یه مشت بی عرضه ، البته باز اون نهال پایه بود ، لعنت به فربد و حسام) من گفتم دیگه . اگه دو ماه دیگه مامان و بابا نینا برگشتن و از طرف نینا یه نامه معذرت خواهی از هممون آوردن ، اون وقت که زجه می زدین که نینا از دست رفت بهتون می گم . اینم یه عکس از نینا . عکس بهتری پیدا نکرد م . حسام اولمپیوس یه عکس خوب بفرست بزارم جای این یکی. این یارو که کف دستش نوشته ایران و داره بی ناموسنی میکنه تو شب برنده شدن تیم فوتبال ایران در مقابل تیم بحرین ،مسابقات مقدماتی جام جهانی امسال ، همون نینای لعنتیه و راننده هم فرزان دوست منه. ببینین این دختره قبل از رفتن چه عرق ملیش گل کرده بوده .حالا رفته اونجا با جرج بوش (البته پسر ) داره چایی می خوره . حالا تو عمرش 45 دقیقه هم فوتبال نیگاه نکرده بوده ها

www.full.blogsky.com

2005-06-26T11:52:00.000+04:30

full is full or fool
full the fool
fool the full
full with fuel or fool the FUEL
making full or fulled
or maybe making fool or
even fooled
full is full
witch is witch ?
who is who ?